ﻛـﺎﺵ ﻣـﻦ ﻳـﻚ ﺑـﭽـﻪ ﺁﻫـﻮ ﻣﻰ ﺷﺪﻡ

ﻛـﺎﺵ ﻣـﻦ ﻳـﻚ ﺑـﭽـﻪ ﺁﻫـﻮ ﻣﻰ ﺷﺪﻡ
ﻣـﻰ ﺩﻭﻳـﺪﻡ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷـﺐ ﺩﺭ ﺩﺷﺖ ﻫﺎ

ﺗﻮﻯ ﻛﻮﻩ ﻭ ﺩﺷﺖ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ، ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ
ﻣـﻰ ﺩﻭﻳـﺪﻡ، ﺗـﺎ ﻛـﻪ ﻣـﻰ ﺩﻳﺪﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ

ﻛـﺎﺵ ﺭﻭﺯﻯ ﻣـﻰ ﻧـﺸـﺴﺘـﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ
ﻣـﻰ ﻛـﺸـﻴﺪﻯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑـﺮ ﺳﺮﻡ

ﺷـﺎﺩ ﻣـﻰ ﻛـﺮﺩﻯ ﻣـﺮﺍ ﺑـﺎ ﺧـﻨﺪﻩ ﺍﺕ
ﺩﻭﺳـﺖ ﺑـﻮﺩﻯ ﺑـﺎ ﻣﻦ ﻭ ﺑﺎ ﺧـﻮﺍﻫﺮﻡ

ﭼـﻮﻥ ﻛـﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻰ ﮔـﻔﺖ: ﺗﻮ
ﺩﻭﺳـﺖ ﺑـﺎ ﻳـﻚ ﺑـﭽﻪ ﺁﻫـﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻯ

ﺧـﻮﺵ ﺑـﻪ ﺣـﺎﻝ ﺑﭽـﻪ ﺁﻫـﻮﻳﻰ ﻛﻪ ﺗﻮ
ﺗـﻮﻯ ﺻـﺤـﺮﺍ ﺿـﺎﻣـﻦ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻯ

ﭘـﺲ ﺑـﻴـﺎ! ﻣـﻦ ﺑـﭽﻪ ﺁﻫـﻮ ﻣﻰ ﺷﻮﻡ
ﺑـﭽـﻪ ﺁﻫـﻮﻳـﻰ ﻛـﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﺑـﭽـﻪ ﺁﻫـﻮﻳـﻰ ﻛـﻪ ﺗـﻨﻬﺎ ﻭ ﻏـﺮﻳﺐ
ﺩﺭ ﻣـﻴـﺎﻥ ﺩﺷﺖ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷـﺐ ﺩﺭ ﺍﻧـﺘـﻈﺎﺭﻡ، ﭘـﺲ ﺑﻴـﺎ
ﺩﻭﺳـﺖ ﺷـﻮ ﺑـﺎ ﻣﻦ، ﻣﺮﺍ ﻫﻢ ﻧﺎﺯ ﻛﻦ

ﺑـﻨـﺪ ﻏـﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭ ﭘـﺎﻯ ﻛـﻮﭼـﻜﻢ
ﺑـﺎ ﺩﻭ ﺩﺳـﺖ ﻣـﻬـﺮﺑـﺎﻧـﺖ ﺑﺎﺯ ﻛﻦ