الهی!

الهی!
الهی نور تو چراغ معرفت بیفروخت،
دل من افزونی است.
گواهی تو، ترجمانی من بکردند، ندای من افزونی است.
قرب تو، چراغ وجد بیفروخت،
همت من افزونی است.
بُوَد تو کار من راست کرد، بود من افزونی است.
الهی! از بود خود چه دیدم مگر بلا و عنا؟ واز بود تو همه عطاست و وفا!
ای به بر پیدا! و به کرم هویدا.
ناکرده گیر کرد رهی.
و آن کن که از تو سزا.
(ج1، ص28، تفسیر سوره الفاتحه)