تنبیه سخت سئول

مورد کره‌جنوبی» در میان موارد و موضوعات پسابرجامی ایران از سه جهت یک مورد خاص است. هر یک از این سه جهت را نمی‌توان بدون دیگری دید و یا در یک روند کلی نادیده گرفت. جهت اول اینکه محصولات تولیدی کره‌جنوبی از تبلت و موبایل تا لوازم خانگی و خودرو، برندهای پرفروش در بازار ایران است و این نشانه اعتماد و احترام ایران به این کشور بوده است. جهت دوم اینکه در میان کشورهای هم‌پیمان غرب، تهران بیشترین همراهی را با سئول داشته است تا آنجا که حتی تلویزیون ایران در سیطره «افسانه‌های کره‌ای» قرار گرفت؛ و جهت تعیین‌کننده سوم اینکه سئول در کمال خودباختگی و وابستگی به امریکا، ضمن قطع واردات نفت از ایران و بی‌توجهی به پیمان تجارت آزاد میان کشورها، نه تنها ۸ میلیارد دلار پول نفت خریداری شده از ایران را نمی‌دهد، بلکه همچنان انتظار دارد ایران بازار محصولات کره‌ای باشد و بدتر از این دو، اینکه انتظار دارد ایران در بهترین شرایط از این پول نه برای واردات دارو و واکسن، بلکه برای واردات ماشین لباسشویی و آب‌میوه‌گیری و پلوپز استفاده کند!

تنبیه چنین دولتی باید دست‌کم یک برنامه چهل‌ساله باشد. ایران کشوری نیست که نتواند در عرصه محصولات خانگی و خودرو، درجازدگی چندین ساله خود را جبران کند و کره نیز در جهان تنها و بهترین تولیدکننده این محصولات نیست. همین کره‌جنوبی برای اینکه در خودروسازی و برندهای لوازم خانگی پیشرفت کند، سال‌ها واردات را در این حوزه محدود و مسدود کرد. اما مهم‌تر از یک برنامه اقتصادی برای عبور از این شرایط و برای تبدیل شدن به تولیدکننده محصولات با کیفیت داخلی، مسئله مواجهه عزت‌مندانه با تحقیر خارجی است که باید روش برخورد ما با سئول درسی برای بقیه شرکای اقتصادی در جهان باشد.

آن چیزی که در معاهده شانگ‌های برای ایران اتفاق افتاد، با این تصمیم دولت سیزدهم کاملاً هماهنگ و معنی‌دار است و هرچند دستور دولت برای «ممنوعیت واردات لوازم خانگی» ادامه مصوبه دولت قبل برای ممنوعیت ورود لوازم خانگی خارجی در دوره ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ است، اما باید از آن به عنوان یک حرکت سیاسی- اقتصادی تعریف و تحلیل کرد.