شاید آرامش همین باشد؛

شاید آرامش همین باشد؛
این‌که برای چند لحظه چشم‌هایت را ببندی،
نفس عمیقی بکشی و دیگر به هیچ‌چیز فکر نکنی...

نه به حرف‌هایی که شنیدی،
نه به چیزهایی که از دست دادی،
نه به آدم‌هایی که ماندند یا رفتند،
نه به فردایی که هنوز نرسیده.

فقط بنشینی،
کنار یک گلدان، میان سکوت،
و برای چند دقیقه هم که شده
هیچ نقشی جز «خودت بودن» بازی نکنی.

گاهی لازم نیست چیزی را درست کنی،
لازم نیست قوی باشی،
لازم نیست جواب همه‌چیز را بدانی...

گاهی فقط باید
چشم‌هایت را ببندی،
نفس بکشی
و به خودت اجازه بدهی
که برای مدتی کوتاه،
بی‌خیالِ تمام دنیا باشی.💓