مادري پیر مرا،

مادري پیر مرا،
نکته ای زیبا گفت!

از بد دنیا گفت!

گفت طاووس مشو
که به عیبت خیزند،

گر شوی شعله شمع،
زیر پایت ریزند!

گفت: پروانه مشو،
که به سرگردانی،
لای انگشت کتاب،
سالها میمانی!

نه زمین باش نه خاک،
که تو را خوار کنند،
وانگهی ذهن تو را،
پر ز مرداب کنند!

آسمان باش که خلق،
به نگاهت بخرند!
وز پی دیدن تو،
سر به بالا ببرند...