


ً ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻏﺰﻧﻮﯼ ﺷﺒﯽ ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﺮﺩ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﻧﺒﺮﺩ . ﻏﻼﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ : ﺣﮑﻤﺎ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻇﻠﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﺑﯿﺪ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻤﯽ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻏﻼﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺩﺧﻮﺍﻫﯽ ﻧﯿﺎﻓﺘﯿﻢ . ﺍﻣﺎ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﯿﺎﻣﺪ . ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻪ ﻣﺒﺪﻝ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﻗﺼﺮ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﺮﻣﺴﺮﺍ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﯾﺎ ! ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺍﯾﻨﮏ ﺑﺎ ﻧﺪﯾﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺮﻣﺴﺮﺍ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﻗﺼﺮﺵ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ .
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﮔﻔﺖ : ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ؟ ﺍﯾﻨﮏ ﻣﻦ ﻣﺤﻤﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﭘﯽ ﺗﻮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻡ . ﺑﮕﻮ ﻗﺼﻪ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ : ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﺯﻥ ﻣﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﯾﺖ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ .
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﮔﻔﺖ : ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ : ﺷﺎﯾﺪ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ : ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺁﻣﺪ ﻣﺮﺍ ﺧﺒﺮ ﮐﻦ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺒﺎﻥ ﻗﺼﺮ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ
ﺑﺮﺳﺎﻧﯿﺪﺵ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﻢ .
ﺷﺐ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻫﻨﮓ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺑﯿﻨﻮﺍ ﺭﻓﺖ . ﻣﺮﺩ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﯼ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺷﺘﺎﻓﺖ . ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ
ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ . ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﻋﯿﺶ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﯾﺪ . ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ ﻇﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮐﺸﺖ .
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﺑﯿﻔﺮﻭﺯﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺸﺘﻪ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ . ﭘﺲ ﺩﺭﺩﻡ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺠﺪﻩ ﻧﻬﺎﺩ .
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ : ﻗﺪﺭﯼ ﻧﺎﻥ ﺑﯿﺎﻭﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺍﻡ .
ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ : ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻥ ﺩﺭﻭﯾﺸﯽ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ؟
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﮔﻔﺖ : ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﯿﺎﻭﺭ .
ﻣﺮﺩ ﺗﮑﻪ ﺍﯼ ﻧﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺳﺒﺐ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﭼﺮﺍﻍ ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪ .
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﮔﻔﺖ : ﺁﻥ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺼﻪ ﺗﻮ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻡ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻡ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻣﻦ ﮐﺴﯽ ﺟﺮﺍﺕ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻢ . ﮔﻔﺘﻢ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻦ ﺗﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﭘﺪﺭﯼ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻧﺸﻮﺩ . ﭼﺮﺍﻍ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ
ﺩﯾﺪﻡ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﺳﺠﺪﻩ ﺷﮑﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ . ﺍﻣﺎ ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻨﯿﻦ ﻇﻠﻤﯽ ﺩﺭ ﻣﻠﮏ ﺧﻮﺩ ﺍﻃﻼﻉ
ﯾﺎﻓﺘﻢ ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ ﺑﺴﺘﻢ ﻟﺐ ﺑﻪ ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻧﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﺩﺍﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺴﺘﺎﻧﻢ . ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺎ ﺣﺎﻝ ﭼﯿﺰﯼ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺍﻡ .
گر به دولت برسی مست نگردی مردی / گر به ذلت برسی پست نگردی مردی
اهل عالم همه بازیچه دست هوسند / گر بازیچه این دست نگردی مردی