طبق مصاحبه GQ گروه حدود دو ماه را در لسآنجلس با هم گذرا
طبق مصاحبه GQ، گروه حدود دو ماه را در لسآنجلس با هم گذراندند و شش روز در هفته در استودیو کار کردند. این بیشتر شبیه به اقامت هنری است تا برنامه معمول ضبط.
آلبوم ARIRANG به گونهای به نظر نمیرسد که از طریق ایمیل جمعآوری شده باشد — بلکه به نظر میرسد که همه اعضا در یک اتاق حضور داشتهاند و درگیر بحثهای پربار و زنده بودهاند. یکپارچگی محصول نهایی نشان میدهد که BTS با دیدگاهی روشن به این جلسات نزدیک شدهاند، به آن پایبند بودهاند و به دیگران اعتماد کردهاند تا در چارچوب مفهوم آنها کار کنند. این رویکردی منفعلانه نسبت به فرآیند خلاقانه نیست — این رهبری است.
به جای حفظ لحن تحقیرآمیز نسبت به صدای «بیش از حد غربی»، این آلبوم به طور غیرمستقیم موقعیت دقیق BTS را در اکوسیستم جهانی موسیقی نشان میدهد. چنین ترکیب متنوع و حسابشدهای از همکاران تنها به این دلیل ممکن است که نمایندگان صنعت گروه را به عنوان همکاران برابر میبینند، نه به عنوان مهمانان موقت.
ایده قدیمی «تأیید غربی» دیگر بر آنچه BTS انجام میدهد تأثیر نمیگذارد. به همین دلیل است که RM میتواند رپ بخواند که «فقط من اینجا میتوانم انگلیسی صحبت کنم» و با افتخار اعلام کند: «اینطوری میسوزونیم».
همین موضوع درباره کنسرتی که در ۲۱ مارس به صورت زنده در نتفلیکس پخش شد نیز صدق میکند. کارگردان این نمایش همیش همیلتون بود که در کارنامهاش اجراهایی در میانبرنامه سوپربول، مراسم اسکار و افتتاحیه بازیهای المپیک دارد — رویدادهایی که هدفشان این است که چیزی بسیار بزرگ و غیرواقعی احساس واقعی و انسانی داشته باشد.
BTS این تجربه را که از بالاترین سطح نمایشهای زنده گرفته شده بود، به میدان کوانگهامون آورد — فضایی که به خودی خود اهمیت فرهنگی زیادی در کره دارد. تیم تولید نتفلیکس تمام هیجان موجود در هوا را درک کرد و آن را به صورت دستنخورده به پخش زنده منتقل کرد تا کل جهان بتواند لذت ببرد. کار دوربین به دقت آنچه را که پسرها روی صحنه انجام میدادند برجسته میکرد، به جای اینکه سعی کند چیزی جدید برای تماشاگران خانگی اختراع کند.
کنسرت نتفلیکس همچنین در گفتگوی گستردهتری درباره صنعت موسیقی جای میگیرد. نتفلیکس این رویداد در کوانگهامون را با مستندی به نام BTS: THE RETURN تکمیل کرد که به مسائلی میپردازد که صنعت سالها با آن دست و پنجه نرم کرده است. سالهاست که آنها تلاش میکنند بفهمند پخش موسیقی در عصر استریمینگ باید چگونه باشد.
MTV و VH1 فرهنگی را شکل دادند که موسیقی میتواند یک رویداد برنامهریزی شده برای تماشا باشد — چیزی که مردم برای آن برنامهریزی میکردند تا شبهایشان را تنظیم کنند — نه فقط چیزی که وقتی خواستید روشنش میکنید. اما این زیرساخت از آن زمان فروپاشیده و هیچ چیز جایگزین قانعکنندهای برای آن نیامده است.
اجرای کوانگهامون مانند هیچ اجرای دیگری در تاریخ معاصر به بازسازی این احساس نزدیک شد. و این کار توسط هنرمند انجام شد، نه پلتفرم. نتفلیکس میتواند منابعی برای توزیع و تولید فراهم کند، اما نمیتواند احساس اینکه همین الان چیزی در حال رخ دادن است که نباید از دست برود را ایجاد کند.
این احساس از هنرمند میآید و نیازمند نوعی جذابیت فرهنگی است که توسعه آن سالها و گاهی دههها طول میکشد. اینجاست که نقش BTS نمایان میشود. اجرای کوانگهامون به عنوان یک رویداد برنامهریزی شده برای تماشا موفق بود، زیرا تماشاگران پیش از شروع پخش میدانستند که چیزی مهم را میبینند.
ترکیب جاهطلبیهای خلاقانه آلبوم، وزن نمادین کوانگهامون، مقیاس و دقت اجرا، پوشش جهانی پلتفرم — هیچکدام از اینها تصادفی نیست. این بازتاب گروهی است که جایگاهی نادر هم در کره و هم در سراسر جهان دارد و حتی پس از سالها غیبت، همچنان به اندازه قبل مطمئن است.
بخش عمدهای از گفتگوها درباره ARIRANG به نظر میرسد بر این متمرکز است که BTS در ساخت آن ممکن است به چه چیزهایی تن داده باشند، اما صادقانهتر این است که بپرسیم چه چیزهایی را حفظ کردهاند. آنها قبلاً ثابت کردهاند که منشأ شما مانع نیست.
پس آلبومی که یک قدم جلوتر میرود و میپرسد آیا این (منشأ) میتواند به طور فعال وسیلهای برای برجسته شدن در میان دیگران باشد، چه میشود؟
منبع Weverse Magazine
#ARIRANG
آلبوم ARIRANG به گونهای به نظر نمیرسد که از طریق ایمیل جمعآوری شده باشد — بلکه به نظر میرسد که همه اعضا در یک اتاق حضور داشتهاند و درگیر بحثهای پربار و زنده بودهاند. یکپارچگی محصول نهایی نشان میدهد که BTS با دیدگاهی روشن به این جلسات نزدیک شدهاند، به آن پایبند بودهاند و به دیگران اعتماد کردهاند تا در چارچوب مفهوم آنها کار کنند. این رویکردی منفعلانه نسبت به فرآیند خلاقانه نیست — این رهبری است.
به جای حفظ لحن تحقیرآمیز نسبت به صدای «بیش از حد غربی»، این آلبوم به طور غیرمستقیم موقعیت دقیق BTS را در اکوسیستم جهانی موسیقی نشان میدهد. چنین ترکیب متنوع و حسابشدهای از همکاران تنها به این دلیل ممکن است که نمایندگان صنعت گروه را به عنوان همکاران برابر میبینند، نه به عنوان مهمانان موقت.
ایده قدیمی «تأیید غربی» دیگر بر آنچه BTS انجام میدهد تأثیر نمیگذارد. به همین دلیل است که RM میتواند رپ بخواند که «فقط من اینجا میتوانم انگلیسی صحبت کنم» و با افتخار اعلام کند: «اینطوری میسوزونیم».
همین موضوع درباره کنسرتی که در ۲۱ مارس به صورت زنده در نتفلیکس پخش شد نیز صدق میکند. کارگردان این نمایش همیش همیلتون بود که در کارنامهاش اجراهایی در میانبرنامه سوپربول، مراسم اسکار و افتتاحیه بازیهای المپیک دارد — رویدادهایی که هدفشان این است که چیزی بسیار بزرگ و غیرواقعی احساس واقعی و انسانی داشته باشد.
BTS این تجربه را که از بالاترین سطح نمایشهای زنده گرفته شده بود، به میدان کوانگهامون آورد — فضایی که به خودی خود اهمیت فرهنگی زیادی در کره دارد. تیم تولید نتفلیکس تمام هیجان موجود در هوا را درک کرد و آن را به صورت دستنخورده به پخش زنده منتقل کرد تا کل جهان بتواند لذت ببرد. کار دوربین به دقت آنچه را که پسرها روی صحنه انجام میدادند برجسته میکرد، به جای اینکه سعی کند چیزی جدید برای تماشاگران خانگی اختراع کند.
کنسرت نتفلیکس همچنین در گفتگوی گستردهتری درباره صنعت موسیقی جای میگیرد. نتفلیکس این رویداد در کوانگهامون را با مستندی به نام BTS: THE RETURN تکمیل کرد که به مسائلی میپردازد که صنعت سالها با آن دست و پنجه نرم کرده است. سالهاست که آنها تلاش میکنند بفهمند پخش موسیقی در عصر استریمینگ باید چگونه باشد.
MTV و VH1 فرهنگی را شکل دادند که موسیقی میتواند یک رویداد برنامهریزی شده برای تماشا باشد — چیزی که مردم برای آن برنامهریزی میکردند تا شبهایشان را تنظیم کنند — نه فقط چیزی که وقتی خواستید روشنش میکنید. اما این زیرساخت از آن زمان فروپاشیده و هیچ چیز جایگزین قانعکنندهای برای آن نیامده است.
اجرای کوانگهامون مانند هیچ اجرای دیگری در تاریخ معاصر به بازسازی این احساس نزدیک شد. و این کار توسط هنرمند انجام شد، نه پلتفرم. نتفلیکس میتواند منابعی برای توزیع و تولید فراهم کند، اما نمیتواند احساس اینکه همین الان چیزی در حال رخ دادن است که نباید از دست برود را ایجاد کند.
این احساس از هنرمند میآید و نیازمند نوعی جذابیت فرهنگی است که توسعه آن سالها و گاهی دههها طول میکشد. اینجاست که نقش BTS نمایان میشود. اجرای کوانگهامون به عنوان یک رویداد برنامهریزی شده برای تماشا موفق بود، زیرا تماشاگران پیش از شروع پخش میدانستند که چیزی مهم را میبینند.
ترکیب جاهطلبیهای خلاقانه آلبوم، وزن نمادین کوانگهامون، مقیاس و دقت اجرا، پوشش جهانی پلتفرم — هیچکدام از اینها تصادفی نیست. این بازتاب گروهی است که جایگاهی نادر هم در کره و هم در سراسر جهان دارد و حتی پس از سالها غیبت، همچنان به اندازه قبل مطمئن است.
بخش عمدهای از گفتگوها درباره ARIRANG به نظر میرسد بر این متمرکز است که BTS در ساخت آن ممکن است به چه چیزهایی تن داده باشند، اما صادقانهتر این است که بپرسیم چه چیزهایی را حفظ کردهاند. آنها قبلاً ثابت کردهاند که منشأ شما مانع نیست.
پس آلبومی که یک قدم جلوتر میرود و میپرسد آیا این (منشأ) میتواند به طور فعال وسیلهای برای برجسته شدن در میان دیگران باشد، چه میشود؟
منبع Weverse Magazine
#ARIRANG
- ۹۶۰
- ۱۰ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط