ﺩﻝ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﻲ ﺧﺒﺮ ﺑـــﺮﻭ

ﺩﻝ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﻲ ﺧﺒﺮ ﺑـــﺮﻭ
ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﺗﻮ ﭘﺮﻡ ﺗﻮ ﺩﮔﺮ ﺑﻲ ﺍﺛـــــــــــــﺮ ﺑﺮﻭ
ﺍﻱ ﻳﺎﺩ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻧــــﻈﺮ ﺯﺩﻡ
ﺍﻱ ﺩﺍﻍ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻡ ﺗﻮ ﺩﻣﻲ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺑــــــــﺮﻭ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﻮﺯﺷﻢ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺍﻟﺘﻬﺎﺏ ﺗﻮﺳــــــﺖ
ﺻﺪ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﺯ ﭘﻲ ﺍﺕ ﺗﻮ ﺑﺮﻭ، ﺑﻲ ﺧﻄﺮ ﺑﺮﻭ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻲ ﺯﻧﻲ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺻﺪ ﺯﺧﻤﻪ ﺗﺎﺭ ﺩﻝ
ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻏﻤﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﻡ ﺳﻔﺮ ﺑــــــــﺮﻭ
ﺻﺪ ﺳﻮﺯ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻡ ﻓﻜﻨـــــﺪﻩ ﺍﻱ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻡ ﺑﺒﻴﻦ ﻭ ﺯﺁﻫﻢ ﺣـــــــــــﺬﺭ، ﺑﺮﻭ
ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺗﺎ ﺷﺒﻲ ﺗﻮ ﺑـــــــــﻴﺎ ﺩﺭ ﻛﻨــــــــﺎﺭ ﺩﻝ
ﺟﺎﻥ ﻋﺎﺷﻘﻢ ﻛﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻡ ﺳــﺤﺮ، ﺑﺮﻭ
ﺍﻱ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭ ﻟـــــــﺤﻈﻪ ﻱ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺷﻜﺴـــــــﺘﻨﻢ
ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻧﺸﻴﻦ ﻭ ﭼﻮ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺳﺮﻡ ﺑﺮﻭ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻣﺎ ﺷـــــﺪﻩ ﺍﻧــــــﺪﻭﻩ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ
ﺣﻈﻲ ﻧﻤﻲ ﺑﺮﻡ ﺯ ﺗــــﻮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻡ ﺑــــــــــﺮﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻜﻨﺞ ﻋﻤﺮ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺩﻳــــــــــــﺪﻩ ﺩﻝ
ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﺮﻡ ﺗﻮ ﻏـــــــﻢ ﺁﺧــــــــﺮﻡ ، ﺑﺮﻭ
ﺩﺭ ﮔﺎﻩ ﺑﻲ ﻛﺴﻲ ﺗﻮ ﻛﺴـــــﻢ ﺑﻮﺩﻱ ﻭ ﻛـــــﻨﻮﻥ
ﺍﻱ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻱ ﻣﻦ ﺍﻱ ﻳــــــﺎﻭﺭﻡ ﺑـــــﺮﻭ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﻮﺳﻪ ﺩﺍﺩﻱ ﻭ ﺍﻣـــــــﻴﺪ ﻛـــــــﺸﺘﻪ ﺍﻱ
ﻳﻚ ﺑﻮﺳﻪ ﻱ ﻏــــــــﻤﻲ ﺗﻮ ﺑﻪ ﭼﺸـــــــﻢ ﺗﺮﻡ ﺑﺮﻭ