طولانىه,ولى چىزى رو از دست نمىدى اگه بخونىش

طولانىه,ولى چىزى رو از دست نمىدى اگه بخونىش
ﻣﻌﻠﻢ ﭼﻮ ﺁﻣﺪ ﺑﻨﺎ ﮔﻪ ﮐﻼﺱ ﭼﻮ ﺷﻬﺮﯼ ﻓﺮﻭﺧﻔﺘﻪ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪ
ﺳﺨﻨﻬﺎﯼ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﻪ ﻟﺐ ﻧﺎﺭﺳﯿﺪﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪ
ﻣﻌﻠﻢ ﺯﮐﺎﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﺪﺍﻡ ﻏﻀﺒﻨﺎﮎ ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻨﻔﻮﺍﻥ ﺷﺒﺎﺏ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺧﺖ
ﺑﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻼﺱ ﻏﻢ ﺁﻟﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺪﺍﯼ ﺩﺭﺷﺖ ﻣﻌﻠﻢ
ﺷﮑﺴﺖ
ﺯ ﺟﺎ ﺍﺣﻤﺪﮎ ﺟﺴﺖ ﻭ ﺑﻨﺪ ﺩﻟﺶ ﺑﺪﯾﻦ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﻧﮏ
ﻧﺎﮔﻪ ﮔﺴﺴﺖ
ﺑﯿﺎ ﺍﺣﻤﺪﮎ ﺩﺭﺱ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ
ﺳﻌﺪﯼ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﻭﻟﯽ ﺍﺣﻤﺪﮎ ﺩﺭﺱ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﻨﻔﺖ
ﻋﺮﻕ ﭼﻮﻥ ﺷﺘﺎﺑﺎﻥ ﺳﺮﺷﮏ ﯾﺘﯿﻢ ﺧﻄﻮﻁ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﺑﺮﻭﯾﺶ ﻧﮕﺎﺷﺖ
ﻟﺒﺎﺱ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻭﺻﻠﻪ ﻭ ﮊﻧﺪﻩ ﺍﺵ ﺑﺮﻭﯼ ﺗﻦ ﻻﻏﺮﺵ
ﻟﺮﺯﻩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﻟﮑﻨﺖ ﺑﯿﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ، ﺑﻨﯽ ﺁﺩﻡ ﺍﻋﻀﺎﯼ
ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩ ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﺯ
ﯾﮏ ﮔﻮﻫﺮﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻗﻠﯿﻢ ﻣﺎ ﺭﻧﭻ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻟﺶ ﮔﻔﺖ ﺑﯽ
ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ
ﭼﻮ ﻋﻀﻮﯼ ﺑﺪﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺩﮔﺮ ﻋﻀﻮﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺗﻮ ﮐﺰ ، ﮐﺰ ، ﺗﻮ ﮐﺰ ﻭﺍﯼ ﯾﺎﺩﺵ ﻧﺒﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﯿﺶ
ﭼﺸﻤﺶ ﺳﯿﻪ ﭘﻮﺵ ﺷﺪ
ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺷﺮﻡ ﺑﭙﺎﺋﯿﻦ ﺑﯿﻔﮑﻨﺪ ﻭ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪ
ﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻣﻐﺰﺵ ﺑﺠﺰ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻼﻡ
ﺩﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻭ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺩ ﺟﺰ ﺁﻥ ﭘﯿﺎﻡ
ﺩﮔﺮ
ﺯ ﭼﺸﻢ ﻣﻌﻠﻢ ﺷﺮﺍﺭﯼ ﺟﻬﯿﺪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﻩ ﺁﺗﺶ ﺧﺸﻢ ﺍﻭ
ﺩﺭﻭﻧﺶ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﮔﺸﺖ ﻏﻀﺐ
ﻣﯿﺪﺭﺧﺸﯿﺪ ﺩﺭﭼﺸﻢ ﺍﻭ
ﭼﺮﺍ ﺍﺣﻤﺪ ﮐﻮﺩﻥ ﺑﯽ ﺷﻌﻮﺭ ، ﻣﻌﻠﻢ ﺑﮕﻔﺘﺎ ﺑﻪ ﻟﺤﻦ
ﮔﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ ﯼ ﭼﻨﯿﻦ ﺩﺭﺱ ﺁﺳﺎﻥ ، ﺑﮕﻮ ﻣﮕﺮ ﭼﯿﺴﺖ
ﻓﺮﻕ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺮﻕ ﺍﺯ ﺟﺒﯿﻦ ﺍﺣﻤﺪﮎ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩ ﺧﺪﺍﯾﺎ ﭼﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ
ﺁﻣﻮﺯﮔﺎﺭ
ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﺁﯾﺎ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻓﺮﻕ ﻣﺎ ﺑﯿﻦ ﺩﺍﺭ
ﻭﻧﺪﺍﺭ
ﭼﻪ ﮔﻮﯾﺪ ؟ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﻢ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﯿﻦ ﺍﻭ ﻭ ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺣﺪ
ﺯﺭ ﻭ ﺳﯿﻢ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻪ ﺁﻫﺴﺘﮕﯽ ﺍﺣﻤﺪ ﺑﯽ ﻧﻮﺍ ﭼﻨﯿﻦ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ﺑﺎ
ﻗﻠﺐ ﭼﺎﮎ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺷﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺑﯽ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻧﻬﻢ ﺳﺮ ﺑﺨﺎﮎ
ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺧﻮﺷﯽ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﯾﮏ ﺳﺨﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﺠﺰ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻪ ﻣﺎﻝ ﭘﺪﺭ ﺗﮑﯿﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺍﺟﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﻣﺮﮒ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭﺱ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺩﺳﺖ
ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ ﭘﯿﻨﻪ ﺩﻭﺯﯼ ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺒﯿﻦ ﺩﺳﺖ ﭘﺮ ﭘﯿﻨﻪ ﺍﻡ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ
ﺳﺨﻨﻬﺎﯼ ﺍﻭ ﺭﺍﻣﻌﻠﻢ ﺑﺮﯾﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ ﺳﺨﻨﻬﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻟﯽ ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﯼ ﺍﻏﻨﻴﺎ ﻧﮋﻧﺪ ﻭ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺯﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻠﻢ ﺑﮑﻮﺑﯿﺪ ﭘﺎ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ، ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﮏ ﻗﻠﺐ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﮐﯿﻨﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﻤﻦ ﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺯﮐﻒ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﯼ ؟ ﺑﻤﻦ ﭼﻪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﺖ ﭘﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﻨﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﻜﻲ ﭘﻴﺶ ﻧﺎﻇﻢ ﺭﻭﺩ ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﯾﮏ
ﻓﻠﮏ ﺁﻭﺭﺩ
ﻧﻤﺎﯾﺪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﻨﻪ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺯ ﭼﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﮐﺘﮏ
ﺁﻭﺭﺩ
ﺩﻝ ﺍﺣﻤﺪ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﻭ ﺭﯾﺶ ﮔﺸﺖ ﭼﻮ ﺍﻭ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻢ ﺷﻨﻔﺖ
ﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﮐﻮﺭ ﺳﻮﺋﯽ ﺟﻬﯿﺪ ﺑﯿﺎﺩ ﺁﻣﺪﺵ ﺷﻌﺮ
ﺳﻌﺪﯼ ﻭ ﮔﻔﺖ
ﺑﺒﯿﻦ ، ﯾﺎﺩﻡ ﺁﻣﺪ ﺩﻣﯽ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺗﺎﻣﻞ ، ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ،
ﺗﺎﻣﻞ ، ﺩﻣﯽ
ﺗﻮ ﮐﺰ ﻣﺤﻨﺖ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﯽ ﻏﻤﯽ ﻧﺸﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺖ
ﻧﻬﻨﺪ ﺁﺩﻣﯽ