ﮐﺎﺭﺍﻣﺮﻭﺯﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻐﺾ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻤﺸﺎﻥ !

ﮐﺎﺭﺍﻣﺮﻭﺯﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻐﺾ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻤﺸﺎﻥ !
ﻟﺞ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺎﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻤﺸﺎﻥ !
ﻭﻣﯽ ﺷﮑﻨﻢ
ﺯﯾﺮﺑﺎﺭﻧﮕﺎﻫﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﻤﺸﺎﻥ !
ﺗﻮﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ٬
ﭼﺮﺍﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﮔﺮﯾﻪ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺳﻮﺕ ﻭ ﮐﻮﺭﺍﺳﺖ؟
ﺗﻮ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ
ﭼﻪ ﺷﺪﺭﺍﻩ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﯾﻢ؟
ﭼﻪ ﺷﺪﻧﻔﺴﻬﺎﯾﻤﺎﻥ ﺑﻮﯼ ﻏﺮﺑﺖ ﮔﺮﻓﺖ؟
ﺍﺯﻣﻦ ﻧﭙﺮﺱ !!!
ﻣﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ .
ﺑﺎﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﺭﯾﺎ
ﺍﺯﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺵ ﮐﺒﻮﺗﺮﺍﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﺎﻣﻦ ﺍﺯ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮ .
ﻣﻦ ﻧﯿﺰﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ .
ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺍﺯﺩﻝ ﺑﯿﻘﺮﺍﺭ ﻭ
ﭘﺎﯼ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﯼ ﺑﯽ ﺗﻮﮐﺎﺑﻮﺱ ﻭ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ .
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ :
ﻋﻄﺮﺩﺭﯾﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ
ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯼ .
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ :
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺎﻩ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﯾﺪ