.
.
«آداب روزه و بیان مراتب آن» .
٣. روزه خاص الخاص:
قلب و دل نیز در کنترل بوده و تنها رضای الهی را بر همه کس و هر پدیده مقدم بدارد. این جا است که بنده باید از هر غیر اویی جدا شود و فقط خداوند و خواست او برایش مطرح باشد.
در واقع شخص روزه دار در این مرتبه و مقام از غیر او روزه دار است. این جا است که گفته می شود: من جزای روزه ی او هستم.
وقتی خداوند پاداش بنده شد، خود ببین او به چه مرتبه کمالی صعود کرده است. به راستی بنده، خدائی شده است.
در این مرحله نیت ها، شوق و عشق، نفرت و عناد همه به صحنه آمده اند. نیت نقش اساسی را بازی می کند. .
.
.
انسان های زیادی خیلی زحمت می کشند. چقدر می دوند تا این که به مقام و منصبی دست یابند. اما چرا؟ وزارت برای چه؟ کاندیدا شدن برای چه؟ درس خواندن برای چه؟ گفتن و یا نگفتن، آمدن و یا نیامدن، خلاصه همه حرکات و سکنات به چه منظور و هدف است؟
به ظاهرِ ریاست، منصب، شغل و کار ننگرید. بلکه باید انگیزه ورود و یا سکون را دانست و قضاوت کرد که خوب است یا بد.
عمر ما همین ها است. در هر حال، هر کسی یک کاری می کند، این آقا بلندگو را نظام می دهد. آن دیگری قرآن سر می‌گیرد، کسی فرش پهن می کند، کفش جفت می کند، آن یکی خوش آمد می گوید، کسی حقوق می دهد، دیگری آن را دریافت می کند، دیگری نماینده است. آن یکی نماینده را قبول و یا رد می کند. هر کسی به بهانه ای کاری می کند.
این ظواهر هیچ کدام در روز قیامت به حساب نمی آید. بله! باید دید چقدر از این تلاش ها برای خدمت و در راستای رضای خداوند متعال است. .
یک دفعه نگاه کنید ببینید آن رفتگر شهرداری که صبح خیلی زود جارو می کند و محله را تمیز می کند. شاید ظاهری نداشته باشد ولی از همه ما نزد خداوند بهتر است.
. «رُبَّ تالِ القُرانِ، وَ القُرانُ یَلعَنُهُ.» چه بسا کسی قرآن را تلاوت کند، و قرآن او را لعنت کند.
یکی را می بینی در آمریکا زندگی می کند و خدا دوستش دارد، و دیگری در حکومت ولایت فقیه به سر می برد ولی در عمق دوزخ است. گول این ظواهر را نباید خورد.
«آداب روزه و بیان مراتب آن» .
٣. روزه خاص الخاص:
قلب و دل نیز در کنترل بوده و تنها رضای الهی را بر همه کس و هر پدیده مقدم بدارد. این جا است که بنده باید از هر غیر اویی جدا شود و فقط خداوند و خواست او برایش مطرح باشد.
در واقع شخص روزه دار در این مرتبه و مقام از غیر او روزه دار است. این جا است که گفته می شود: من جزای روزه ی او هستم.
وقتی خداوند پاداش بنده شد، خود ببین او به چه مرتبه کمالی صعود کرده است. به راستی بنده، خدائی شده است.
در این مرحله نیت ها، شوق و عشق، نفرت و عناد همه به صحنه آمده اند. نیت نقش اساسی را بازی می کند. .
.
.
انسان های زیادی خیلی زحمت می کشند. چقدر می دوند تا این که به مقام و منصبی دست یابند. اما چرا؟ وزارت برای چه؟ کاندیدا شدن برای چه؟ درس خواندن برای چه؟ گفتن و یا نگفتن، آمدن و یا نیامدن، خلاصه همه حرکات و سکنات به چه منظور و هدف است؟
به ظاهرِ ریاست، منصب، شغل و کار ننگرید. بلکه باید انگیزه ورود و یا سکون را دانست و قضاوت کرد که خوب است یا بد.
عمر ما همین ها است. در هر حال، هر کسی یک کاری می کند، این آقا بلندگو را نظام می دهد. آن دیگری قرآن سر می‌گیرد، کسی فرش پهن می کند، کفش جفت می کند، آن یکی خوش آمد می گوید، کسی حقوق می دهد، دیگری آن را دریافت می کند، دیگری نماینده است. آن یکی نماینده را قبول و یا رد می کند. هر کسی به بهانه ای کاری می کند.
این ظواهر هیچ کدام در روز قیامت به حساب نمی آید. بله! باید دید چقدر از این تلاش ها برای خدمت و در راستای رضای خداوند متعال است. .
یک دفعه نگاه کنید ببینید آن رفتگر شهرداری که صبح خیلی زود جارو می کند و محله را تمیز می کند. شاید ظاهری نداشته باشد ولی از همه ما نزد خداوند بهتر است.
. «رُبَّ تالِ القُرانِ، وَ القُرانُ یَلعَنُهُ.» چه بسا کسی قرآن را تلاوت کند، و قرآن او را لعنت کند.
یکی را می بینی در آمریکا زندگی می کند و خدا دوستش دارد، و دیگری در حکومت ولایت فقیه به سر می برد ولی در عمق دوزخ است. گول این ظواهر را نباید خورد.
- ۱.۰k
- ۰۳ تیر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط