ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﻛﺴﯽ ﻛﺴﯽ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﻛﺴﯽ ﻛﺴﯽ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ
ﺑﻪ ﺩﺷﺖ ﭘـﺮ ﻣﻼﻝ ﻣـﺎ ﭘـﺮﻧﺪﻩ ﭘـﺮ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ
ﻳـﻜﯽ ﺯﺷـﺐ ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ ﭼـﺮﺍﻍ ﺑـﺮ ﻧﻤﯽ ﻛﻨﺪ
ﻛﺴﯽ ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪ ﺳﺎﺭ ﺷﺐ ﺩﺭ ﺳﺤﺮ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻏـﺒﺎﺭ ﺑﯽ ﺳـﻮﺍﺭ
ﺩﺭﻳﻎ ﻛـﺰ ﺷﺒﯽ ﭼﻨﻴﻦ ﺳـﭙﻴﺪﻩ ﺳـﺮ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ
ﺩﻝ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻦ ﺩﮔـﺮ ﺧﺮﺍﺏ ﺗـﺮ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ
ﻛﻪ ﺧﻨﺠﺮ ﻏﻤﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﺮﺍﺏ ﺗﺮ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ
ﮔﺬﺭ ﮔﻬﻲ ﺍﺳﺖ ﭘﺮ ﺳﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﻧﺪﺭﻭ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﻏﻢ
ﻳـﻜﯽ ﺻﻼﯼ ﺁﺷـﻨﺎ ﺑـﻪ ﺭﻫﮕـﺬﺭ ﻧـﻤﯽ ﺯﻧﺪ
ﭼﻪ ﭼﺸﻢ ﭘﺎﺳﺦ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺕ
ﺑـﺮﻭ ﮐـﻪ ﻫـﻴﭻ ﮐـﺲ ﻧـﺪﺍ ﺑﻪ ﮔـﻮﺵ ﮐـﺮ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ
ﻧﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮ، ﺑﻴﻔﮑﻨﻨﺪﻡ ﻭ ﺳﺰﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﻧﻪ ﺑـﺮ ﺩﺭﺧﺖ ﺗـﺮ ﮐﺴﯽ ﺗـﺒـﺮ ﻧﻤﯽ ﺯﻧﺪ