آدمی هرچند عاقل، باز غافل میشود...

آدمی هرچند عاقل، باز غافل میشود...
تور و ماهیگیر باشد ، آب هم گِل میشود...

ساده می گویم ، نیازی نیست پیغمبر شوی...
تو «خودت» باشی ، به قلبت وحی ، نازل میشود...

کج شده راهت اگر در زندگانی ، غم مخور...
قبله هم ، گاهی به چپ یا راست ، مایل میشود...

تَرکِ خود کردی، شکستی، چاره جز برگشت نیست...
چون نمازی که به شهر خویش ، کامل میشود...

گر زمین هم خورده ای، در کار خِیرت ، غم مخور...
روزه هم با خوردن افطار ، باطل میشود...

خشک بودن ، اقتضای شاخه های مُردنی ست... 
گرچه آتش ، چوبِ تَر را نیز ، شامل میشود...