احساس میکنم

احساس میکنم
چرخه ی دوست داشتن هایمان
تکراری شده است
همه چیز از یک دوستی اجتماعی ساده شروع میشود،
بعد هم پیام دادن های طولانی مدتی که حتی به زور دعوا سر سفره ی غذا مینشینیم.کم کم این پیام ها شبانه روزی میشود . یک روز که بی خبر از حالش باشیم کل روز بی حوصله ایم
صد بار گوشی مان را چک میکنیم ‌ . روزی هزار بار قربان صدقه ی هم می رویم و برای بچه هایمان اسم انتخاب میکنیم .کافه ای در شهر نمانده که نرفته باشیم .
اما به ماه نکشیده سر و کله ی آدم جدیدی پیدا میشود و این میشود آغاز مقایسه کردن ها‌!
به بهانه های مختلف با همان کسی که اسم بچه هایمان را هم انتخاب کردیم بحث و قهر میکنیم
چشم میبندیم به نان و نمکی که با هم خوردیم؛ به خاطره هایی که ساختیم و لبخند هایی که روی لبِ هم آوردیم .
چشم میبندیم و خیلی حرمت ها را میشکنیم !
بیوی اینستاگرام در همان لحظه میشود
"فقط خدا تا اخرش باهامه "
حذفش میکنیم از زندگی مان و آدمِ جدیده داستان را وارد میکنیم
همان پیام های طولانی... همان پیاده روی و کافه گردی ها و همان ابراز علاقه ها
نه یک جای کارمان میلنگد!
آن هم این است که عادت کرده ایم به حضورِ یک جنس مخالف در زندگی مان و آدم ها را عروسک و ماشینِ دوران بچگی مان فرض کرده ایم
کاش بزرگتری بود و میگفت :
" باهمه چی شوخی با عشق هم شوخی...؟"

#سحر_رستگار .....