ا اا ا

ﺗﻮ اﻱ اﻳﺮاﻧﻲ اﻱ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻛﻮﺭﻭﺵ
ﺭﻫﺎ ﻛﻦ ﺣﺞ و اﻳﻦ اﻓﻜﺎﺭ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺧﺪا ﺩﺭ ﻛﻌﺒﻪ ی ﺗﺎﺯﻱ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺧﺪا ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﻮﺩ, ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻟﺖ ﮔﺮ ﭘﺎﻙ ﺑﺎﺷﺪ اﻭ ﺑﺒﻴﻨﻲ
ﭼﺮا ﺩﻧﺒﺎﻝ اﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻲ
ﺗﻮ ﺭا ﭼﻮﻥ ﻋﺰﺗﺖ ﺭا ﺷﻴﺦ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ و ﺟﻬﻞ و ﻗﻌﺮ ﺑﺮﺩﻩ
اﮔﺮ اﻳﺮاﻧﻲ و ﻛﻮﺭﻭﺵ ﺗﺒﺎﺭﻱ
ﭼﺮا ﭘﺎ ﺩﺭ ﺳﻮﻱ ﺣﺞ ﻣﻴﮕﺬاﺭﻱ
ﺧﺪاﻱ ﺗﻮ ﻣﮕﺮ ﺯﻧﺪاﻧﻲ ﺷﻴﺦ ﻋﺮﺏ ﮔﺸﺖ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺣﺼﺎﺭ اﺷﺘﺮ و ﺷﻴﺦ و ﺭﻃﺐ ﮔﺸﺖ
ﺗﻮ اﺯ ﻧﺴﻞ ﺧﺸﺎﻳﺎﺭ و ﺷﻬﻨﺸﺎﻫﺎﻥ و ﺑﺮﺯﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺰﺗﺖ ﺭا ﺑﺮﺩﻩ ﺯاﻟﻮ
ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮﻱ اﺯ ﻧﺴﻞ ﻛﻮﺭﻭﺵ:
ﻧﻨﮓ اﺳﺖ ﻣﻠﺦ ﺧﻮﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺶ ﺑﻜﺸﺪ
ﺧﺶ ﺭﻭﻱ ﻧﺠﺎﺑﺖ ﺳﻴﺎﻭﺵ ﺑﻜﺸﺪ
اﻱ ﻛﺎﺵ ﺧﺸﺎﻳﺎﺭ ﺷﺒﻲ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺧﺎﻙ ﺭﻳﺎﺽ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﺑﻜﺸﺪ