ریشه کَن کُن ریشه های خشک استبداد را

ریشه کَن کُن ریشه های خشک استبداد را
وارثان ظالم قوم ثمود و عاد را

ای جواب انتظار و ناله ی "الغوث" من
در گلو دارم رسوب قرن ها فریاد را

روضه می گیرم میان هیأت تنهایی ام
تا ببارم اشکهای این همه بیداد را

وعده ی حق خدایی و خدا فرموده در_
شأن قولش آیه ی "لاٰ یُخْلِفُ اَلْمِیعٰاد" را

هشت شوال است آقا، هشت رمز غربت است
شیعه می فهمد فقط این معنی اعداد را

"اِبن سیرین" را خبر کن خواب دیدم که بناست
مشهدی دیگر بسازی این حسن آباد را

بارگاه فاطمه، با گنبدی از نور که
پرچمش در دست دارد اختیار باد را

بعد، سقاخانه ای در مرقد ام البنین
بعد از آن باید که نصب پنجره فولاد را

حوزه ای وقف امام باقر و صادق کنی
مسجدی هم وقف نام حضرت سجاد را_

سقفش از آیینه با گلدسته ای فیروزه ای
صحن زیبایی شبیه صحن گوهرشاد را

حرف آخر را نوشتم در همین تک بیتی ِ
از ازل با آرزوهایم شده همزاد را
.
.
.
پشت عکسی یادگاری عاقبت خواهم نوشت
چند ماه پیش "ایوان حسن" یادش بخیر...