سال ۲۰۰۸ دولت بشار اسد قیمت هر لیتر گازوئیل را یکشبه از
سال ۲۰۰۸ دولت بشار اسد قیمت هر لیتر گازوئیل را یکشبه از ۷٫۳ به ۲۵ لیر رساند، یعنی افزایشی نزدیک به ۲۴۰ درصد.
برای جبران، حقوق کارکنان دولت ۲۵ درصد بالا رفت و هر خانوار سهیمه خرید حداکثر هزار لیتر گازوئیل ارزانتر گرفت.
اما افزایش حقوق فقط به کارمند دولت میرسید و سهمیه هزار لیتری نیز فقط بخشی از مصرف خانه را پوشش میداد. این سهمیه کفاف سوخت مورد نیاز پمپی که آب را از چاه بالا میکشید، تراکتوری که زمین را شخم میزد و کامیونی که محصول را به بازار میبرد، نداد.
سال بعد سهمیه سوخت هزار لیتری برچیده شد. به جایش ۱۰ هزار لیر پول نقد پرداخت شد، آن هم صرفا برای خانوارهایی که دولت آنها را واجد شرایط تشخیص میداد، یعنی حدود نیمی از خانوارها.
در همان سال قیمت کود کشاورزی نیز «آزاد» و تقریباً دو برابر شد.
این تصمیمها در شرایطی گرفته شد که شمال شرق سوریه درگیر خشکسالیای بود که از ۲۰۰۶ آغاز شده بود.
در فصل زراعی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ برداشت محصول دیم شدیداً افت کرد و سوریه، که سالها صادرکنندهٔ گندم بود، به واردات روی آورد.
کشاورزی که برداشتش نصف شده بود، حالا باید برای سوخت و کود دو تا سه برابر پول میداد.
خشکسالی شوکی طبیعی بود، اما اینکه چه کسی زیر بار آن کمر خم کند، تصمیمی سیاسی بود. هزینه این سیاست را خانوار روستایی پرداخت. نتیجه را در آمار هم میشد دید:
میان ۲۰۰۱ و ۲۰۱۰، نرخ مشارکت نیروی کار از ۵۲٪ به کمتر از ۴۳٪ رسید و بیشترین افت در روستاها بود.
سیاستی که به توصیه صندوق بینالمللی پول و با هدف ادعایی رفع کسری بودجه و مبارزه با قاچاق سوخت به لبنان و اردن اجرا شد، نهایتا به هم معیشت روستائیان سوریه آسیب زد، هم به امنیت غذایی این کشور.
«از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»|
سید یاسر جبرائیلی
برای جبران، حقوق کارکنان دولت ۲۵ درصد بالا رفت و هر خانوار سهیمه خرید حداکثر هزار لیتر گازوئیل ارزانتر گرفت.
اما افزایش حقوق فقط به کارمند دولت میرسید و سهمیه هزار لیتری نیز فقط بخشی از مصرف خانه را پوشش میداد. این سهمیه کفاف سوخت مورد نیاز پمپی که آب را از چاه بالا میکشید، تراکتوری که زمین را شخم میزد و کامیونی که محصول را به بازار میبرد، نداد.
سال بعد سهمیه سوخت هزار لیتری برچیده شد. به جایش ۱۰ هزار لیر پول نقد پرداخت شد، آن هم صرفا برای خانوارهایی که دولت آنها را واجد شرایط تشخیص میداد، یعنی حدود نیمی از خانوارها.
در همان سال قیمت کود کشاورزی نیز «آزاد» و تقریباً دو برابر شد.
این تصمیمها در شرایطی گرفته شد که شمال شرق سوریه درگیر خشکسالیای بود که از ۲۰۰۶ آغاز شده بود.
در فصل زراعی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ برداشت محصول دیم شدیداً افت کرد و سوریه، که سالها صادرکنندهٔ گندم بود، به واردات روی آورد.
کشاورزی که برداشتش نصف شده بود، حالا باید برای سوخت و کود دو تا سه برابر پول میداد.
خشکسالی شوکی طبیعی بود، اما اینکه چه کسی زیر بار آن کمر خم کند، تصمیمی سیاسی بود. هزینه این سیاست را خانوار روستایی پرداخت. نتیجه را در آمار هم میشد دید:
میان ۲۰۰۱ و ۲۰۱۰، نرخ مشارکت نیروی کار از ۵۲٪ به کمتر از ۴۳٪ رسید و بیشترین افت در روستاها بود.
سیاستی که به توصیه صندوق بینالمللی پول و با هدف ادعایی رفع کسری بودجه و مبارزه با قاچاق سوخت به لبنان و اردن اجرا شد، نهایتا به هم معیشت روستائیان سوریه آسیب زد، هم به امنیت غذایی این کشور.
«از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»|
سید یاسر جبرائیلی
- ۱۱۰
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط