انگار من توی هیچ جمعی جا نمی‌شم؛ همیشه یه گوشه‌ام، همیشه

انگار من توی هیچ جمعی جا نمی‌شم؛ همیشه یه گوشه‌ام، همیشه ساکت‌تر از بقیه، همیشه اون آدمی که بودن و نبودنش فرقی نداره... انگار هر جا می‌رم، یه نفر اضافه‌ام؛ حتی جایی که فکر می‌کردم بهش تعلق دارم. :) 🖤
.........
گاهی آدم از زندگی خسته نمی‌شه، از زندگی کردن توی دنیایی خسته می‌شه که هیچ‌کس توش حالِ دلش رو نمی‌فهمه؛ جایی که حتی سکوتت هم شنیده نمی‌شه و بودنت هم فرقی نداره... انگار روحت مدت‌هاست از این دنیا فاصله گرفته و فقط خودت موندی و یه دنیا حرف نگفته. 🖤
.........
نمی‌دونم چرا بعضیا ازم متنفرن؛ مگه من جز خودم بودن کار دیگه‌ای کردم؟ چرا همیشه باید حس کنم یه جای کارم اشتباهه، چرا هر جا می‌رم انگار بودنم برای بعضیا زیادیه؟ من نه جای کسی رو گرفتم، نه خواستم به کسی آسیب بزنم؛ فقط خودم بودم، با تمام نقص‌هام... ولی انگار حتی همینم برای بعضیا قابل تحمل نیست. :) 🖤
.........
یه روزی می‌رسه که با شنیدن اسمم، تمام خاطره‌هامون یکی‌یکی از جلوی چشمات رد می‌شن؛ حرفام، خنده‌هام، روزایی که کنارت بودم و حتی چیزای کوچیکی که فکر نمی‌کردی یادت بمونن... اون روز شاید دلت بخواد فقط یه بار دیگه منو ببینی و یه حرف نگفته رو بهم بگی، اما افسوس که من دیگه نیستم؛ فقط یه مشت خاطره ازم مونده و اسمی که هر بار می‌شنوی، قلبت رو به گذشته برمی‌گردونه... 🖤🥀