ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺸﻨﮓ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﺧﺎﻧﮥ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ

ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺸﻨﮓ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﺧﺎﻧﮥ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﯾﻦ ﺧﺎﮎ ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﺧﺎﮎ ﻭﻃﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﻥ ﺩﺧﺘـــــــــﺮِ ﭼﺸﻢﺁﺑﯽِ ﮔﯿﺴﻮﯼﻃﻼﯾﯽ
ﻃﻨﺎﺯ ﻭ ﺳﯿﻪﭼﺸــﻢ، ﭼﻮ ﻣﻌﺸﻮﻗﮥ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﻥ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﻮ، ﺁﻥ ﻭﻃــــﻦِ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺩﻝﺍﻧﮕﯿـــــﺰﯼِ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﮐﻬﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺩﺭ ﻣﺸﻬﺪ ﻭ ﯾﺰﺩ ﻭ ﻗﻢ ﻭ ﺳﻤﻨﺎﻥ ﻭ ﻟﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻟﻄﻔﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐَﻠﮕﺮﯼ ﻭ ﻧﯿﺲ ﻭ ﭘﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦِ ﺑﺤﺮ ﺧﺰﺭ ﻭ ﺳﺎﺣــــﻞ ﮔﯿﻼﻥ
ﻣﻮﺟﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﻋﺪﻥ ﻧﯿﺴﺖ
ﺩﺭ ﭘﯿﮑﺮ ﮔﻞﻫﺎﯼ ﺩﻻﻭﯾــــﺰ ﺷﻤﯿﺮﺍﻥ
ﻋﻄﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﻓﮥ ﺁﻫﻮﯼ ﺧُﺘﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﻭﺍﺭﻩﺍﻡ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺣﯿﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺭَﻭَﻡ، ﻫﯿﭻ ﮐﺠﺎ ﺧﺎﻧﮥ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﻭﺍﺭﮔﯽ ﻭ ﺧﺎﻧﻪﺑﻪﺩﻭﺷﯽ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯿﺴﺖ
ﺩﺭﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺘﺎﺵ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺮ ﮐﻬﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﻦ ﺑﻬﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﻏﺰﻝ ﺳﻌﺪﯼ ﻭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻓﻬﻢ ﺳﺨﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺯَﻧَﺪ ﻃﻌﻨﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻥ
ﺑﯽﺷﺒﻬﻪ ﮐﻪ ﻣﻐﺰﺵ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﭘﺎﺭﯾﺲ ﻗﺸﻨﮓ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻮ ﺗﻬﺮﺍﻥ
ﻟﻨﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﻻﻭﯾﺰﯼ ﺷﯿﺮﺍﺯ ﮐﻬﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺑُﻮَﺩ ﺩﺍﻣﻨﮥ ﺁﻟﭗ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻣﻦ ﺍﻟﺒﺮﺯ ﭘﺮ ﺍﺯ ﭼﯿﻦ ﻭ ﺷﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﯾﻦ ﮐﻮﻩ ﺑﻠﻨﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺩﻣﺎﻭﻧﺪ
ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺩ ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﺭﻭﺩ ﺗﺠﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻋﻈﯿﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﺷﻬﺮِ ﻏﺮﯾﺐ ﺍﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺸﻨﮓ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﺧﺎﻧﮥ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ