نمی‌دونم از کجا باید شروع کرد...

نمی‌دونم از کجا باید شروع کرد...
... اما ...
تنها یه بار می‌شه عشقو تجربه کرد
و اگه اون یه بارو بزنی زیرش
تا آخر عمرت هر احساسی که بیاد سراغت
اونی نیست که برای اولین بار احساسش کردی...
شاید چون یه بار این احساسو تجربه کردی
بقیه احساس‌هاتم مثله اتفاق اول پوچ و بی محتوا می‌شه!
تو بزرگ می‌شی آدم دیگه‌ای می‌شی
اما هنوزم نمیتونی معصومیتی رو که برای اولین بار از دستش دادی رو
فراموش کنی.
هیچ احساسی نمی‌تونه تو رو مجاب به فراموشی کنه...
بودن در حضور جمع،
خندیدنای الکی که جدیدن مد همه‌ی کتاب-دفترا شده
گریه‌های یواشکی،
حال گرفته‌ت...
همه و همه حتی صدای کفتراتم نمی‌تونه تو رو آروم کنه و فراموش کنی...
این قصه‌ها قدیمی شده... بذارین بگم درد امثال من چیه!
ماها عینه همه نیستیم...
نه زیاد می‌خندیم؛
نه گریه می‌کنیم،
و نه حتی حاضریم تنهایی‌مونو با کسی قسمت کنیم.
اما کمک کردنمون به دیگران عقده گشایی‌هایی هست که خیلی ها اونو توو خندیدنای زیاد و گریه‌های یواشکی
بقیه می‌بینن...
ماها اونقدری خوب نبودیم و نیستیم که بخوایم برای کسی رول بازی کنیم!
اما اونقدر بد هستیم که وقتی یکی عین خودمون دیدیم دردای خودمونو فراموش کنیم و به اون کمک کنیم!
ما اینجوری هستیم آدمایی که نه خوشحالن نه غمگین و از دنیا فقط یه چیزو فهمیدن:
"تو می‌تونی دنیای همه رو تغییر بدی"
مهم نیست چجوری و کی اما تو دنیای همه‌ی مردمی...