من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم *** لطف ها می کنی ای خ

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم *** لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم
دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو *** که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم
همّتم بدرقه ی راه کن ای طایر قدس *** که دراز است ره مقصد و من نو سفرم
ای نسیم سحری بندگی من برسان *** که فراموش مکن وقت دعای سحرم
خرّم آن روز کزین مرحله بربندم بار *** وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم
حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل *** دیده دریا کنم از اشک و درو غوطه خورم
پایه ی نظم بلند است و جهانگیر بگو *** تا کند پادشه بحر دهان پرگهرم