ﯾﻪ ﻋﻤﺮﯼ ﺭﻭ ﻟﺒﻬﺎﻡ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ

ﯾﻪ ﻋﻤﺮﯼ ﺭﻭ ﻟﺒﻬﺎﻡ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺶ ﺭﻭ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﻢ
ﯾﺎ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﻢ ﭘﯿﺸﻤﯽ
ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮﻭ ﺗﻠﻘﯿﻦ ﮐﻨﻢ
ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﻝ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮔﻮﺵ ﮐﻦ
ﭼﻘﺪﺭ ﺣﺮﻑ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺸﻢ
ﭼﻪ ﺣﺮﻓﺎﯾﯽ ﺭﻭ ﺗﻮﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﯾﺨﺘﻢ
ﺑﺒﯿﻦ ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺗﻮ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ
ﻣﯿﮕﻦ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺷﺒﯿﻪِ ﺗﻮﺋﻪ
ﺁﺭﻩ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﯾﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﻮﻥ ﺑﭽﮕﯽ ﺩﺭﺩ ﻣﻦ
ﻧﮕﺎﻫﺎﯼ ﺳﻨﮕﯿﻦِ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﻮﺩ
ﺗﻪِ ﻫﺮ ﺯﻣﺴﺘﻮﻥ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﻋﯿﺪ
ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺗﻮﻭ ﺍﯾﻦ ﺳﯿﻨﻪ ﭼﻨﮓ ﻣﯿﺰﻧﻪ
ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺮﮐﺸﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﻬﻢ ﺗﻮ ﺷﺪ
ﯾﮑﯿﺸﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻨﺞ ﺫﻫﻦِ ﻣﻨﻪ
ﺗﻮﻭ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺖ
ﻫﻤﺶ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﻧﻢ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻟﻤﺲِ ﺁﻏﻮﺵِ ﺗﻮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﯼ ﺑﺎﺭﻭﺕ ﻣﯿﺪﻩ ﺗﻨﻢ
ﺷﺎﯾﺪ ﯾﺎﺩﻣﻮﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﻭﻥ ﻣﻮﻗﻬﺎ
ﺗﻮﯼ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻮﻧﺪﻥ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﺒﻮﺩ
ﯾﺎ ﺭﻗﺼﺖ ﻣﯿﻮﻥِ ﯾﻪ ﻣﯿﺪﻭﻥِ ﻣﯿﻦ
ﻭﺍﺳﻪ ﻋﮑﺴﺎﯼ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﯼ ﻧﺒﻮﺩ
ﯾﻪ ﻣﺸﺖ ﮔﻞ ﻣﯿﺎﺭﻡ ﺳﺮ ﺧﺎﮎِ ﺗﻮ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺣﺲ ﮐﻨﯽ ﺩﻧﯿﺎ ﺗﻮﻭ ﻣﺸﺘﻤﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﺑﯿﺎ ﺣﺲ ﮐﻨﻢ
ﻭﺟﻮﺩﺕ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺜﻞِ ﮐﻮﻩ ﭘﺸﺘﻤﻪ
ﻣﺜﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﯽ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﻭ
ﺭﻭ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﺧﺴﺘﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ
ﮐﯽ ﻣﺮﺩﻭﻧﮕﯽ ﺭﻭ ﺑﻬﻢ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﭽﮕﯽ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻣﺪﻡ
.
.
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﭽﮕﯽ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻣﺪﻡ