خسف | قصه سی و هفتم: امام مهدی (عج) و غیبت صغری (بخش اول)

خورشیدی که پشت ابر رفت تا انسان بالغ شود

بسم الله الرحمن الرحیم

در قصه قبل، از تولد امام مهدی (عج) گفتیم.
از شب نیمه شعبان، از نرجس خاتون، و از رازداری بزرگی که جهان را صاحب منجی کرد.

اما امروز، از خودِ امام می‌گوییم.
از آخرین حجت خدا.
از کسی که نامش با «انتظار» گره خورده است.

او را با نام‌های بسیاری می‌شناسیم.
«مهدی»؛ یعنی هدایت‌شده.
«قائم»؛ یعنی قیام‌کننده به حق.
«منتظَر»؛ یعنی کسی که همه منتظر او هستند.
و «بقیةالله»؛ یعنی باقی‌مانده‌ی رحمت خدا بر زمین.

امام صادق (ع) فرمود:
«او را مهدی می‌نامند، چون مردم را به امری که آن را گم کرده‌اند، هدایت می‌کند.»

و امام رضا (ع) فرمود:
«او را قائم نامیده‌اند، چون به حق قیام خواهد کرد.»

این القاب، فقط اسم نیستند.
هر کدام یک «برنامه» هستند.
برنامه‌ای برای نجات جهان از ظلم.

غیبت؛ چرا؟

بعد از شهادت امام حسن عسکری (ع) در سال ۲۶۰ هجری، امام مهدی (عج) از دیده‌ها پنهان شد.

این پنهان‌شدن، یک «عقب‌نشینی» نبود.
یک «تاکتیک الهی» بود.

خداوند در قرآن می‌فرماید:
«وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ» (مائده / ۶۷).
خداوند، حجت خود را از چشم دشمنان حفظ می‌کند.

و این، همان وعده‌ای بود که در مورد آخرین حجت خود، به انجام رساند.

اما چرا غیبت؟
پاسخ در یک کلمه است:
بلوغ.

خداوند در طول تاریخ، پیامبران را همراه با معجزات فرستاد.
مردم موسی (ع) را دیدند، عیسی (ع) را دیدند، پیامبر اسلام (ص) را دیدند.

اما نتیجه چه شد؟
همان مردمی که موسی (ع) را دیدند، گوساله پرستیدند.
همان‌ها که پیامبر (ص) را دیدند، در سقیفه مسیر را برگرداندند.

حالا خداوند می‌خواهد امتحان را یک درجه بالاتر ببرد.
می‌خواهد ببیند آیا انسان می‌تواند بدون دیدن امام معصوم، به او ایمان بیاورد؟
می‌خواهد ببیند آیا انسان می‌تواند با عقل و بصیرت خودش راه را پیدا کند؟

غیبت، یعنی پایان دوران «هدایت بصری» و آغاز دوران «هدایت فکری».

دیگر کسی نمی‌تواند بگوید:
«اگر امام را ببینم، ایمان می‌آورم.»

حالا باید با تحقیق، با تفکر، با بصیرت، راه را بیابی.
این است معنای بلوغ.

🕌 قرارگاه بصیرت «خَسف»
وعده‌گاه باطل با نابودی، و حق با پیروزی
📌 https://eitaa.com/Khasf_Bayda

#خسف #امام_مهدی #غیبت_صغری #بلوغ_انسان #انتظار #قرارگاه_بصیرت