ﺗﻮ ﻧﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﮥ ﻋﺸﻘﯽ……… ﻧﻪ ﻣﺮﺍﺩﻡ

ﺗﻮ ﻧﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﮥ ﻋﺸﻘﯽ……… ﻧﻪ ﻣﺮﺍﺩﻡ
ﻧﻪ ﻣﺮﯾﺪﻡ
ﻧﻪ ﭘﯿﺎﻣﻢ
ﻧﻪ ﮐﻼﻣﻢ
ﻧﻪ ﺳﻼﻣﻢ
ﻧﻪ ﻋﻠﯿﮑﻢ
ﻧﻪ ﺳﭙﯿﺪﻡ
ﻧﻪ ﺳﯿﺎﻫﻢ
ﻧﻪ ﭼﻨﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﻮﯾﯽ
ﻧﻪ ﭼﻨﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻧﯽ
ﻭ ﻧﻪ ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﺷﻨﯿﺪﯼ
ﻧﻪ ﺳﻤﺎﺋﻢ
ﻧﻪ ﺯﻣﯿﻨﻢ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺯﻧﺠﯿﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺴﺘﻪﺍﻡ ﻭ ﺑﺮﺩﮤ ﺩﯾﻨﻢ
ﻧﻪ ﺳﺮﺍﺑﻢ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻝ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺗﻮ ﺟﺎﻡ ﺷﺮﺍﺑﻢ
ﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﺳﯿﺮﻡ
ﻧﻪ ﺣﻘﯿﺮ
ﻧﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮤ ﭘﯿﺮﻡ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻘﻪ ﻭ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﻓﻘﯿﺮﻡ
ﻧﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻪ ﺑﻬﺸﺘﻢ
ﭼُﻨﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﺳﺮﺷﺘﻢ
ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ، ﻧﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻢ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺍﺯﻝ ﺑﺎ ﻗﻠﻢ ﻧﻮﺭ ﻧﻮﺷﺘﻢ ...
ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺭﻧـﮓ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺑـﻮ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﻫــﺎﯼ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻫــﻮ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻭ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺟـﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳَﺒـﻮ
ﮔﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺭﺳﯿﺪﯼ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﮕﻮﯾــﻢ
ﺗﺎ ﮐﺴــﯽ ﻧﺸﻨـﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺯ ﮔﻬــﺮﺑـﺎﺭ ﺟـﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻧﭽـﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﺳُﺮﻭﺩﻧـﺪ ﺗﻮ ﺁﻧـﯽ
ﺧﻮﺩِ ﺗﻮ ﺟﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﯽ
ﮔﺮ ﻧﻬﺎﻧـﯽ ﻭ ﻋﯿﺎﻧـﯽ
ﺗـﻮ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﻌﺮﻩ
ﺯﻧﺎﻧﯽ
ﺗﻮ ﻧﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﮥ ﻋﺸﻘﯽ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻧﻬﺎﻧﯽ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﻮ
ﻧﻪ ﯾﮏ ﺟﺎﯼ
ﻧﻪ ﯾﮏ ﭘﺎﯼ
ﻫَﻤﻪﺍﯼ
ﺑﺎ ﻫَﻤﻪﺍﯼ
ﻫﻤﻬﻤﻪﺍﯼ
ﺗﻮ ﺳﮑﻮﺗﯽ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻍ ﺑﻬﺸﺘﯽ
ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﮥ ﭼﻮﻥ ﻭ ﭼﺮﺍﯾﯽ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺯ ﺷﻨﯿﺪﯼ ﻭ ﻧﺘﺮﺳﯿﺪﯼ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﯼ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﻼﮎ ﺑﺰﺭﮔﯽ
ﻧﻪ ﮐﻪ ﺟُﺰﺋﯽ
ﻧﻪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺳَﺒﻮﺋﯽ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﯾﯽ ﺑﺨﻮﺩ ﺁﯼ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺘﺮﻭﮐﮥ ﻫﺮﮐﺲ ﻧﻨﺸـــﯿﻨﯽ ﻭ
ﺑﺠﺰ ﺭﻭﺷﻨــﯽ ﺷﻌﺸـﻌﮥ ﭘﺮﺗـﻮ ﺧﻮﺩ ﻫﯿﭻ ﻧﺒـﯿﻨـﯽ
ﻭ ﮔﻞِ ﻭﺻﻞ ﺑـﭽﯿـﻨﯽ ...