ناامیدی=کفر
ناامیدی=کفر
سوره یوسف (آیه ۸۷)
یَا بَنِیَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ یُوسُفَ وَأَخِیهِ وَلَا تَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکَافِرُونَ (٨٧)
کلمه (روح ) - به فتح راء و سکون واو - به معنای نفس و یا نفس خوش است،
هر جا استعمال شود کنایه است از راحتی، که ضد تعب و خستگی است،
و وجه این کنایه این است که
شدت و بیچارگی و بسته شدن راه نجات در نظر انسان نوعی اختناق و خفگی تصوّر می شود،
همچنانکه
مقابل آن یعنی نجات یافتن به فراخنای فرج و پیروزی و عافیت، نوعی تنفس و راحتی به نظر می رسد،
و لذا
می گویند خداوند (یفرج الهم و ینفس الکرب - اندوه را به فرج، و گرفتاری را به نفس راحت می سازد)،
پس روحی که منسوب به خداست همان فرج بعد از شدتی است که به اذن خدا و مشیت او صورت می گیرد.
و بر هر کس که ایمان به خدا دارد لازم و حتمی است به این معنا معتقد شود که
خدا هر چه بخواهد انجام می دهد و بهر چه اراده کند حکم مینماید، و هیچ قاهری نیست که بر مشیت او فائق آید و یا حکم او را بعقب اندازد،
و هیچ صاحب ایمانی نمی تواند و نباید از روح خدا ماءیوس و از رحمتش ناامید شود
زیرا
یاس از روح خدا و نومیدی از رحمتش در حقیقت محدود کردن قدرت او،
در معنا کفر به احاطه و سعه رحمت اوست،
همچنانکه در آنجا که گفتار یعقوب (علیه السلام) را حکایت می کند می فرماید:
(انه لا ییاس من روح اللّه الا القوم الکافرون ).
و در آنجا که کلام ابراهیم (علیه السلام) را حکایت می کند از قول او می فرماید:
(و من یقنط من رحمه ربه الا الضالون )
و همچنین
در اخبار وارده، از گناهان کبیره و مهلکه شمرده شده است.
و معنای آیه این است که سپس یعقوب به فرزندان خود امر کرده چنین گفت:
(یا بنی اذهبوا فتحسسوا من یوسف و اخیه ). ای فرزندان من بروید و از یوسف و برادرش که در مصر دستگیر شده جستجو کنید، شاید ایشانرا بیابید
(و لا تیاسوا من روح اللّه ) از فرجی که خداوند بعد از هر شدت ارزانی می دارد نومید نشوید،
(انه لا ییاس من روح اللّه الا القوم الکافرون ) زیرا از فرج خدا ماءیوس نمی شوند مگر مردمی که کافرند،
و به این معنا ایمان ندارند که خداوند توانا است تا هر غمی را زایل و هر بلایی را رفع کند.
المیزان فی تفسیر القرآن
سوره یوسف (آیه ۸۷)
یَا بَنِیَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ یُوسُفَ وَأَخِیهِ وَلَا تَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکَافِرُونَ (٨٧)
کلمه (روح ) - به فتح راء و سکون واو - به معنای نفس و یا نفس خوش است،
هر جا استعمال شود کنایه است از راحتی، که ضد تعب و خستگی است،
و وجه این کنایه این است که
شدت و بیچارگی و بسته شدن راه نجات در نظر انسان نوعی اختناق و خفگی تصوّر می شود،
همچنانکه
مقابل آن یعنی نجات یافتن به فراخنای فرج و پیروزی و عافیت، نوعی تنفس و راحتی به نظر می رسد،
و لذا
می گویند خداوند (یفرج الهم و ینفس الکرب - اندوه را به فرج، و گرفتاری را به نفس راحت می سازد)،
پس روحی که منسوب به خداست همان فرج بعد از شدتی است که به اذن خدا و مشیت او صورت می گیرد.
و بر هر کس که ایمان به خدا دارد لازم و حتمی است به این معنا معتقد شود که
خدا هر چه بخواهد انجام می دهد و بهر چه اراده کند حکم مینماید، و هیچ قاهری نیست که بر مشیت او فائق آید و یا حکم او را بعقب اندازد،
و هیچ صاحب ایمانی نمی تواند و نباید از روح خدا ماءیوس و از رحمتش ناامید شود
زیرا
یاس از روح خدا و نومیدی از رحمتش در حقیقت محدود کردن قدرت او،
در معنا کفر به احاطه و سعه رحمت اوست،
همچنانکه در آنجا که گفتار یعقوب (علیه السلام) را حکایت می کند می فرماید:
(انه لا ییاس من روح اللّه الا القوم الکافرون ).
و در آنجا که کلام ابراهیم (علیه السلام) را حکایت می کند از قول او می فرماید:
(و من یقنط من رحمه ربه الا الضالون )
و همچنین
در اخبار وارده، از گناهان کبیره و مهلکه شمرده شده است.
و معنای آیه این است که سپس یعقوب به فرزندان خود امر کرده چنین گفت:
(یا بنی اذهبوا فتحسسوا من یوسف و اخیه ). ای فرزندان من بروید و از یوسف و برادرش که در مصر دستگیر شده جستجو کنید، شاید ایشانرا بیابید
(و لا تیاسوا من روح اللّه ) از فرجی که خداوند بعد از هر شدت ارزانی می دارد نومید نشوید،
(انه لا ییاس من روح اللّه الا القوم الکافرون ) زیرا از فرج خدا ماءیوس نمی شوند مگر مردمی که کافرند،
و به این معنا ایمان ندارند که خداوند توانا است تا هر غمی را زایل و هر بلایی را رفع کند.
المیزان فی تفسیر القرآن
- ۶.۳k
- ۰۳ آذر ۱۳۹۸
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
