مبنای مخالفت قومگراها به خصوص پانترکها با اسلام است چرا

مبنای مخالفت قومگراها به خصوص پانترکها با اسلام است ، چرا که اسلام ارزش انسان را در رتبه های والاتر جستجو می کند نه در نژاد و زبان ، قوم و قبیله

پایگاه خبری تحلیلی جوان/ آنچه نویسنده را وادار به انشای این وجیزه نمود چیزی نیست جز تعصب ملی ایرانی ارشاد و تنبه دوستان مطبوعاتی ارومیه و استان عزیز .

این مقاله در صدد محکوم کردن جناح یا گروه خاصی نمی باشد ولی نوشتار زیر و تمام مدارک و اسناد تاریخی خبر از خزشی نشاندار می دهد که به جز قوم و قبیله گرایی و خدای ناکرده تجزیه طلبی سودی به هیچ طرف ندارد ، و راقم بعید می داند یک هم وطن اصیل ایرانی چنین نیتی را آگاهانه دنبال نماید و این چیزی نیست جز خواست دشمنان .

دشمنی و عداوت استکبار از اولین روزها پس از پیروزی انقلاب اسلامی مردم ایران پس از سال ۵۷ با افروختن جنگ تحمیلی بر علیه ملت مسلمان ایران آغاز شد . پس از اتمام جنگ تحمیلی و با شکست دشمنان انقلاب اسلامی ، آنها به هیچ عنوان آرام ننشسته و با بهانه ها و عناوین گوناگون به شکل پیوسته و دائمی سعی در کار شکنی و توطئه علیه مردم و انقلاب کشورمان داشته اند .

ترس استکبار از همین بیداری اسلامی مردم خاورمیانه بود ( که منشأ آن نیز بی شک انقلاب اسلامی سال ۵۷ مردم ایران می باشد )که به هر حال اتفاق افتاد و امروزه آنها در تلاش هستند تا مانع گسترش آن شوند. مبنای مخالفت آنها با اسلام است ، چرا که اسلام ارزش انسان را در رتبه های والاتر جستجو می کند نه در نژاد و زبان ، قوم و قبیله و از این رو هیچ مستکبری نمی تواند مسلمان واقعی را استعمار کند.

اسلام دینی ارزشی است که هیچ وسوسه و منبع قدرتی توان شکست دادن یک مسلمان واقعی را ندارد و این ، مبنای ترس آنهاست. آرزوی آرمانی مسلمان شهادت است و مردم کشور مسلمانی که با شهادت به اوج قله های انسانی می رسند ، دیگر استکبار و حیله های استعماری آنها را ، نخواهند پذیرفت…

آنها سالهاست ،پس از جنگ تحمیلی، جنگ روانی بر مبنای ئیسمهای مجازی ، تحریم های آنچنانی را بر ملت ما تحمیل می کنند تا بتوانند به نیافته های خود در جنگ هشت ساله نائل آیند اما ذهی خیال باطل .

مدتهاست که مسئله ای به نام پان ترکیسم را به درست یا غلط میان مردم جامعه رواج داده اند و متاسفانه برخی گروههای داخلی ناسیونالیسم به بهانه ها ی کزایی به آن دامن می زنند.

زمانی که به مناظره با افراد این گروه ها می پردازیم تازه متوجه عمق فاجعه می شویم کسانی که هیچ گونه آگاهی از تاریخ وخاک و کشور خود ندارند، با هزاران تاسف امروزه گام در راه بی راهه استکبار می نهند، راهی که عاقبتی به جزتنشهای داخلی چیزی برای مردم هیچ کشوری به بار نمی آورد.

جالب توجه اینجاست که این آقایان عاقبت جنگهای داخلی کشورهای همسایه و برادر کشی و حتی نسل کشی درآنها را نمی بینند و عبرت هم نمی گیرند. با بررسی عمیق رفتار این انسانها چالشهای جدی در نظرات اغلب مبلغان پان ترکیسم بروز می کند به طوری که حتی گاهاً آنها نیز از تجزیه کشورشان هراسان می شوند اما معلوم نیست با چه انگیزه ای دنبال این نظریه پوچ می دوند.

چرا که اگر قرار باشد اتفاقی بیافتد آن چیزی نیست مگر رسیدن جز به کل زیرا همیشه جزء به کل می رسد نه کل به جزء. کشور آذربایجان کنونی در گذشته ای نه چندان دور جزء سرزمینهای لاینفک ایران اسلامی محسوب می شده است که نوشته های تاریخی و نظریات جغرافیدانان این موضوع را به صراحت تایید و بیان می کند و در این مقال نیز اجمالاً بر گوشه ای ازآن اشاره می شود.

آذربایجان فرزندی از ایران است که در طول ایام تاریخ و حوادث، از آن جدا شده و اگر هم قرار باشد اتفاقی بیفتد این اذربایجان است که باید به ایران بپیوندد.

نگاهی به قرارداد ترکمانچای، مبنای جدایی آذربایجان از ایران

عهدنامه ترکمنچای قراردادی است که در( یک اسفند ۱۲۰۶ ????) (۲۱فوریه ۱۸۲۸ )پس از پایان جنگ ایران و روسیه در قفقاز جنوبی و آذربایجان، بین روسیه و ایران امضا شد. برای امضای این پیمان از سوی فتحعلی شاه پادشاه ایران میرزاعبدالحسن‌خان و آصف‌الدوله و از سوی روسیه تزاری ایوان پاسکویج حضور داشتند.

طی این قرارداد قلمروهای باقی مانده ایران از معاهده گلستان در قفقاز شامل خانات ایروان و نخجوان به روسیه واگذار شد. ایران حق کشتی‌رانی در دریای خزر را از دست داد و ملزم به پرداخت ۱۰کرور تومان به روسیه شد. بر طبق این قرارداد روسیه قول داد از پادشاهی ولیعهد وقت عباس‌میرزا حمایت کند.

پس از پیمان نامه گلستان دوره دوم جنگ‌های ایران و روسیه آغاز شد. در این میان جنگ گنجه مهم‌تر از همه می‌نمود. عباس میرزا فرمانده سپاه ایران با حرکت به سوی گنجه در این منطقه سنگر گرفت. در این میان پاسکوویچ فرمانده سپاه روس نیز خود را به این منطقه رساند. ابتدا عباس میر