چه انتظارعجیبی...

چه انتظارعجیبی...
تومیان منتظران هم غریبی...
عجیب ترآنکه چه آسان نبودنت شده عادت...
چه بیخیال نشستیم...نه کوششی نه تلاشی...

فقط نشسته وگفته ایم:خداکند که بیایی...