gjcffjgjcffjدنبال کردن
کپی متن در حافظه موقتکپی آدرس در حافظه موقتگزارش تخلف
انسان «معت
gjcffjانسان «معتقد» و نه «اندیشمند»، مدام فراموش می‌کند که همواره در معرض درنده‌ترین دشمن خود یعنی «شک» قرار دارد. زیرا در جایی که «اعتقاد» حاکم است، شک همیشه در کمین است. برعکس، برای انسانی که می‌اندیشد، شک حضوری خوشایند است؛ زیرا برای وی گامی با ارزش به‌سوی شناختی بهتر است.

تنهایی از آن نیست که آدم کسانی را در اطراف نداشته باشد از این است که آدم نتواند چیزهایی را منتقل کند که مهم می‌پندارد.
از این است که آدم صاحب عقایدی باشد که برای دیگران پذیرفتنی نیست
((اگر انسانی بیش از دیگران بداند تنها می‌شود.))

کارل یونگ

پ.ن: "داستایووسکی" نویسنده و روشنفکر بزرگ، در کتاب "یادداشت‌هایی از جهنم" می‌نویسد:
«انسان هرگز از "رنج" خلاص نمی‌شود زیرا "آگاهی خاستگاه رنج" است.»

افلاطون رنج و درد را بخش لاینفک کسی می‌داند که به معضلات بشر آگاه شده.
معضلاتی که بی‌گمان همه با مصیبتِ کمبود ِدانش حادث می‌شود.

"بردیااُف" فیلسوف روسی در اثر ارزشمند خود با نام "دیالکتیک وجودی فی‌مابین انسان و خدا" چنین می‌گوید‌:
«هرچه "عقل" بیشتر رشد می‌کند "روح دردمندتر" می‌شود.»
بیشتر ...
نمایش همه 4 نظر
۲ ماه پیش