فلک با کس دل یکتا ندارد زصد دیده یکی بینا ندارد درخت دهر سرتا پای خار است تو گل جویی و او اصلا ندارد جهان از مردمی ها مردمان را نویدی میدهد اما ندارد کسی از هفت بام چرخ بگذشت که باغ هشت در ماوا ندارد چرا خسرو نیندیشی تو امروز از ان فردا که پس فردا ندارد
