السلام علیک یا بقیه الله العظم ارواحنالهم فدا
🌷مهدی شناسی ۳۲۲🌷
◀️ ﺁﻥ ﻭﻗﺖﻫﺎ ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩﯼ ﺷﻬﺮﻫﺎ و ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﯾﮏ ﺳﺘﻮﻥﻫﺎﯾﯽ ﻋﻠﻢ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﻻﯼ ﺁﻥ ﺳﺘﻮﻥﻫﺎ ﺷﺐﻫﺎ ﺁﺗﺶ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﯾﻦ ﻭ. رهگذرﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﺷﻌﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﺑﺎﺩﯼ.ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻥ ﺳﺘﻮﻥﻫﺎ ﻭ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎ ﻣﯽﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻣﯽﺭﺳﯿﺪ.ﻫﺮ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻧﻤﯽﺭﺳﯿﺪ.ﺍﺯ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﻭﺭ ﻣﯽﺷﺪ.
◀️ﺁﻥ ﺳﺘﻮﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ. ﮔﻞ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﺗﺶ. ﺩﺳﺘﻪ ﻫﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﮔﻞ. ﺩﺳﺘﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺁﺗﺶ. ﺍﻵﻥ ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ ﺍﺳﻢ ﺑﯽ ﻣﺴﻤﺎﯾﯽ ﺷﺪﻩ. ﻋﺮﺏﻫﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣَﻨﺎﺭ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺤﻞ ﻧﺎﺭ و ﺁﺗﺶ.
◀️ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣﺎ ﺣﮑﻢ ﻣﻨﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﯾﻢ. ﯾﻌﻨﯽ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻣﯽﺭﺳﺪ. ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺵ ﺁﺑﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺩﻧﯿﺎﯾﺶ ﺁﺑﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺁﺧﺮﺗﺶ ﺁﺑﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
◀️ ﺑﻼﺩ ﺟﻤﻊ ﺑﻠﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻬﺮ. ﻣﺎ ﯾﮏ ﺩﻩ ﺩﺍﺭﯾﻢ.ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﺩﺍﺭﯾﻢ و ﯾﮏ ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮ ﺩﺍﺭﯾﻢ. ﺩﻩ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﺤﻞ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻨﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻬﻞ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
◀️ﺑﯿﺎﯾﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﻑ ﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﻣﺤﻞ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻢ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ.ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﯽﺭﻭﯾﺪ ﮔﻠﻪﯼ ﺍﻻﻍ ﻭ ﺍﺳﺐ ﻭ ﺍﺳﺘﺮ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﺪ.ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮﺳﺖ. ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰﺭﮒ هستند ﮐﻪ ﺍﺻﻼ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﻫﺮ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﺳﺖ.ﺁﺑﺎﺩ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
◀️ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺍﺳﺎﺳﺎ ﯾﮏ ﭼﻨﯿﻦ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺷﻬﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮ.ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺭﺍ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽﺭﻭﯼ ﺳﺮﺍﻏﺸﺎﻥ ﻫﯿﭻ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ. ﻫﯿﭻ ﺭﺷﺪﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ.ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﯿﻮﺍﻧﯿﺘﺸﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺘﺸﺎﻥ ﻣﯽﭼﺮﺑﺪ. ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﻮﯼ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
ﺩﻩ ﻣﺮﻭ ﺩﻩ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﻤﻖ ﮐﻨﺪ...
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺩﻩ ﻧﺮﻭﯼ. ﺍﺣﻤﻖ ﻣﯽﺷﻮﯼ.
◀️ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺭﻭﺳﺘﺎ و ﺣﻮﻣﻪ ﻭ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﺷﻬﺮ ﻧﺒﻮﺩ. ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ
◀️ ﺁﻥ ﻭﻗﺖﻫﺎ ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩﯼ ﺷﻬﺮﻫﺎ و ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﯾﮏ ﺳﺘﻮﻥﻫﺎﯾﯽ ﻋﻠﻢ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﻻﯼ ﺁﻥ ﺳﺘﻮﻥﻫﺎ ﺷﺐﻫﺎ ﺁﺗﺶ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﯾﻦ ﻭ. رهگذرﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﺷﻌﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﺑﺎﺩﯼ.ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻥ ﺳﺘﻮﻥﻫﺎ ﻭ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎ ﻣﯽﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻣﯽﺭﺳﯿﺪ.ﻫﺮ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻧﻤﯽﺭﺳﯿﺪ.ﺍﺯ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﻭﺭ ﻣﯽﺷﺪ.
◀️ﺁﻥ ﺳﺘﻮﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ. ﮔﻞ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﺗﺶ. ﺩﺳﺘﻪ ﻫﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﮔﻞ. ﺩﺳﺘﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺁﺗﺶ. ﺍﻵﻥ ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ ﺍﺳﻢ ﺑﯽ ﻣﺴﻤﺎﯾﯽ ﺷﺪﻩ. ﻋﺮﺏﻫﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣَﻨﺎﺭ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺤﻞ ﻧﺎﺭ و ﺁﺗﺶ.
◀️ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣﺎ ﺣﮑﻢ ﻣﻨﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﯾﻢ. ﯾﻌﻨﯽ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻣﯽﺭﺳﺪ. ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺵ ﺁﺑﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺩﻧﯿﺎﯾﺶ ﺁﺑﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺁﺧﺮﺗﺶ ﺁﺑﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
◀️ ﺑﻼﺩ ﺟﻤﻊ ﺑﻠﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻬﺮ. ﻣﺎ ﯾﮏ ﺩﻩ ﺩﺍﺭﯾﻢ.ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﺩﺍﺭﯾﻢ و ﯾﮏ ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮ ﺩﺍﺭﯾﻢ. ﺩﻩ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﺤﻞ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻨﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻬﻞ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
◀️ﺑﯿﺎﯾﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﻑ ﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ ﻣﺤﻞ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻢ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ.ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﯽﺭﻭﯾﺪ ﮔﻠﻪﯼ ﺍﻻﻍ ﻭ ﺍﺳﺐ ﻭ ﺍﺳﺘﺮ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﺪ.ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮﺳﺖ. ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰﺭﮒ هستند ﮐﻪ ﺍﺻﻼ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﻫﺮ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﺳﺖ.ﺁﺑﺎﺩ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
◀️ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺍﺳﺎﺳﺎ ﯾﮏ ﭼﻨﯿﻦ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺷﻬﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﮐﻼﻥ ﺷﻬﺮ.ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺭﺍ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽﺭﻭﯼ ﺳﺮﺍﻏﺸﺎﻥ ﻫﯿﭻ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ. ﻫﯿﭻ ﺭﺷﺪﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ.ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﯿﻮﺍﻧﯿﺘﺸﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺘﺸﺎﻥ ﻣﯽﭼﺮﺑﺪ. ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﻮﯼ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ:
ﺩﻩ ﻣﺮﻭ ﺩﻩ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﻤﻖ ﮐﻨﺪ...
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺩﻩ ﻧﺮﻭﯼ. ﺍﺣﻤﻖ ﻣﯽﺷﻮﯼ.
◀️ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺭﻭﺳﺘﺎ و ﺣﻮﻣﻪ ﻭ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﺷﻬﺮ ﻧﺒﻮﺩ. ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺷﺨﺼﯿﺖﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ
- ۴۳۶
- ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
