عشق، بلد بودن می‌خواد؛ تعهد می‌خواد، درک می‌خواد و از همه

عشق، بلد بودن می‌خواد؛ تعهد می‌خواد، درک می‌خواد و از همه مهم‌تر، مسئولیت‌پذیری می‌خواد.

باید قبل از این‌که وارد رابطه‌ای بشی، یاد بگیری که عشق یعنی دو نفر، با وجود تمام تفاوت‌هاشون، کنار هم رشد کنن؛ نه این‌که یکی خودش رو فراموش کنه تا اون یکی خوشحال بمونه.

به‌نظرم عشق یعنی پنجاه درصد تو، پنجاه درصد طرف مقابلت؛ یعنی اول خودت، اول خودم، بعد ما... یعنی هر دومون برای خودمون ارزش قائل باشیم، همدیگه رو بفهمیم و برای ساختنِ رابطه‌مون به یک اندازه تلاش کنیم.

عشق قرار نیست تو رو از خودت دور کنه یا طرف مقابلت رو مجبور کنه از خودش بگذره. قرار نیست همیشه یکی کوتاه بیاد و یکی فقط انتظار داشته باشه.

عشق یعنی هر دو بلد باشین حرف بزنین، گوش بدین، اشتباهاتتون رو بپذیرین، تغییر کنین و پای تعهدی که به هم دادین بمونین.

من فکر می‌کنم کسی که هنوز بلد نیست مسئولیت احساساتش رو بپذیره، به خواسته‌های طرف مقابلش احترام بذاره و بین «من» و «ما» تعادل برقرار کنه، باید قبل از ورود به یک رابطه، بیشتر روی خودش کار کنه.

چون رابطه فقط دوست داشتن نیست؛ پای دلِ یک آدم دیگه هم وسطه، پای اعتمادش، احساسش و آرامشی که به تو سپرده.

عاشق شدن شاید آسون باشه، اما عاشق موندن، تعهد می‌خواد؛ تعهد به خودت، به طرف مقابلت و به رابطه‌ای که با هم ساختین.