بِسْمِ رَبِّ الْحُسَیْنِ (ع)

بِسْمِ رَبِّ الْحُسَیْنِ (ع)

کربلا نرفتن سخت است... اما کربلا رفتن و برگشتن، سخت‌تر!

تا نرفته‌ای، تمام آرزویت رسیدن است؛ اما وقتی رسیدی و برگشتی، دلت دیگر در این دنیا جا نمی‌شود...

کربلایی‌ها خوب می‌دانند؛ بعد از کربلا، روضه‌ی حسین (ع) جور دیگری آتش می‌زند... انگار داغی تازه بر دلِ زخمیِ زائر می‌گذارند؛ زائری که هنوز چشم‌هایش در بین‌الحرمین مانده و دلش، میانِ حرم عباس (ع) و گنبد اربابش جا مانده است...

آخر، اینجا دیگر عباس نیست که به حریم امنش پناه ببریم و آرام شویم...

اینجا فقط دلتنگی‌ست و اشک، و حسرتِ دوباره رسیدن به سرزمینی که دل، یک‌بار برای همیشه آنجا جا می‌ماند...

السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَبَاعَبْدِاللَّهِ الْحُسَیْنِ (ع)



.