code111

خشایارشاه، پسر داریوش بزرگ و آتوسا دختر کوروش، چهارمین شاهنشاه هخامنشی بود که از سال ۴۸۶ تا ۴۶۵ پیش از میلاد بر ایران فرمان راند. او وارث یکی از پهناورترین امپراتوری‌های جهان شد؛ سرزمینی که از رود سند در شرق تا رود نیل در مصر و از خلیج فارس تا سواحل یونان و مقدونیه امتداد داشت و ایران را به نخستین ابرقدرت تاریخ باستان بدل کرده بود. پس از آرام کردن شورش مصر، خشایارشاه تصمیم گرفت شکست‌های پدرش را از یونانیان جبران کند. او ارتشی بی‌سابقه گرد آورد که در منابع یونانی شمار آن را صدها هزار نفر نوشته‌اند. برای رساندن این سپاه به یونان، دستور داد در تنگه هلسپونت پلی شناور از کشتی‌ها ساخته شود؛ شاهکاری از مهندسی که ارتش ایران را از روی دریا گذراند و همزمان ناوگان عظیم دریایی ایران در کنار سپاه حرکت کرد. در مسیر، نبرد سرنوشت‌ساز ترموپیل رخ داد؛ جایی که لئونیداس و ۳۰۰ اسپارتی مقاومت کردند، اما سرانجام سپاه ایران پیروز شد و راه آتن گشوده شد. خشایارشاه وارد آتن شد؛ شهری که بیشتر مردمش گریخته بودند. ایرانیان آکروپولیس و معابد را به آتش کشیدند و این تصرف، نشانه‌ای از اوج قدرت و هیبت شاهنشاهی هخامنشی بود. در زمان خشایارشاه قلمرو ایران به بیشترین گستردگی خود رسید. امپراتوری او از شرق تا هند، از غرب تا مصر و از شمال تا مرزهای یونان کشیده شده بود؛ امپراتوری‌ای که بر ده‌ها ملت و فرهنگ گوناگون فرمان می‌راند. اما با همه این شکوه، پایان کار خشایارشاه در میدان نبرد رقم نخورد. او در سال ۴۶۵ پیش از میلاد در کاخ شوش به دست اردوان، رئیس گارد شاهی، ترور شد و پس از او پسرش اردشیر یکم بر تخت نشست