𐙚₊˚⊹ 𝑺𝒆𝒂𝒔𝒐𝒏 𝑻𝒘𝒐 ⊹ 𝑷𝒂𝒓𝒕 11⊹˚₊𐙚
𐙚₊˚⊹ 𝑺𝒆𝒂𝒔𝒐𝒏 𝑻𝒘𝒐 ⊹ 𝑷𝒂𝒓𝒕 11⊹˚₊𐙚
ویو تهیونگ | ساعت ۱۰ شب
با عصبانیت وارد دفتر شدم و کلید ماشین رو روی میز انداختم.
جونگ‌کوک روی مبل لم داده بود و غذا می‌خورد؛ انگار نه انگار که من از شدت عصبانیت داشتم دیوارها رو می‌خوردم! 😐😂
کوک:
ـ خب، بالاخره از قرار عاشقانه‌تون برگشتی؟
با یه نگاه خیره بهش زل زدم.
تهیونگ:
ـ گوه نخور
کوک:
ـ وای، چه ترسناک! 😭
ـ فقط یه سؤال... هنوز عاشقشی؟
تهیونگ:
ـ جونگ‌کوک!
کوک:
ـ باشه بابا! عاشق نیستی، فقط اسمش که میاد فشار خونت می‌ره بالا! 😂
گوشیم رو برداشتم و شماره‌ای رو گرفتم.
تهیونگ:
ـ لیام رو پیدا کن. همین امشب.
لبخند کوک محو شد.
کوک:
ـ مطمئنی؟ اون آدمی نیست که بشه بی‌دردسر باهاش روبه‌رو شد.
تهیونگ با سردی نگاهم رو بهش دوختم.
تهیونگ:
ـ از کی تا حالا از دردسر فرار میکنم؟
ویو لیام | نیم ساعت بعد
درِ سالن با صدای بلندی باز شد.
لیام پشت میز نشسته بود و با دیدنم حتی زحمت بلند شدن هم به خودش نداد.
لیام:
ـ بالاخره خودت اومدی، کیم تهیونگ!
تهیونگ:
ـ زیادی مطمئنی که از دیدنت خوشحال می‌شم.
لیام لبخند کجی زد.
لیام:
ـ منم از دیدن تو خوشحال نیستم. ولی ظاهراً امشب هر دومون مجبوریم همدیگه رو تحمل کنیم.
چند ثانیه سکوت بینمون افتاد.
ما همدیگه رو از قبل می‌شناختیم؛ نه مثل دو دوست قدیمی، بلکه مثل دو دشمنی که سال‌ها بود منتظر فرصتی برای شکست دادن همدیگه بودن.
کیم تهیونگ و لیام؛ دو اسم که کنار هم فقط بوی جنگ می‌دادن. 🥀🔥
لیام از جاش بلند شد و دکمه‌ی کتش رو بست.
لیام:
ـ خب، بگو ببینم. اومدی درباره‌ی آت حرف بزنی یا بالاخره تصمیم گرفتی یه بار برای همیشه تکلیف دشمنیمون رو روشن کنیم؟
با شنیدن اسم آت، فکم منقبض شد.
تهیونگ:
ـ اسمش رو وارد بازی خودت نکن.
لیام:
ـ بازی خودم؟ 😂
ـ عجیبه! تو می‌دونی عاشق اتم و اتم مال خودم میکنم
یقه‌اش رو گرفتم و به طرف خودم کشیدم.
تهیونگ:
ـ یبار دیگه بگی فکتو میارم پایین
لیام دستم رو از یقه‌اش کنار زد.
لیام:
ـ نگران نباش آت دوستت ندارم
برای چند لحظه فقط به چشم‌هاش خیره شدم.
تهیونگ:
ـ خفه شو
لیام خندید؛ خنده‌ای که بیشتر از هر چیزی اعصابم رو خرد می‌کرد.
لیام:
ـ آت منو می‌شناسه و بیشتر دوست داره
یک قدم جلو رفتم.
تهیونگ:
ـ حرف دهنتو بفهم
لیام:
ـ و تو هنوز نفهمیدی که آت دیگه مال تو نیست
این بار مشت‌هام رو محکم گره کردم، اما قبل از اینکه چیزی بگم، صدای زنگ گوشی لیام بلند شد.
نگاهی به صفحه انداخت و تماس رو رد کرد.
بعد رو به من گفت:
لیام:
ـ یه چیز رو خوب گوش کن، کیم. من از تو نمی‌ترسم. نه امشب، نه هیچ‌وقت.
تهیونگ:
ـ خوبه. چون منم قرار نیست بهت فرصت بدم از اشتباهاتت پشیمون بشی.
از کنارش رد شدم و به سمت در رفتم.
اما درست قبل از خروج، ایستادم.
تهیونگ:
ـ یه چیز دیگه...
لیام:
ـ چیه؟
بدون اینکه برگردم، گفتم:
تهیونگ:
ـ اگه دوباره باعث ناراحتی آت بشی، این دشمنی دیگه فقط بین من و تو نمی‌مونه.
ویو آت | همان شب
روی تخت دراز کشیده بودم و به سقف نگاه می‌کردم.
هنوز حرف‌های تهیونگ توی کافه از ذهنم بیرون نمی‌رفتن.
«من هیچ‌وقت دست از دوست داشتنت نکشیدم.»
بالشم رو روی صورتم گذاشتم.
آت:
ـ آت، تو دیگه بیست‌وپنج سالته! چرا با یه جمله این‌طوری قاطی می‌کنی؟! 😭😂
گوشیم لرزید.
لیام: « خوبی؟»
لبخند کوچیکی زدم و جواب دادم.
آت: «آره. تو خوبی؟»
لیام: «خوبم. فقط یه چیزی... فردا وقت داری همدیگه رو ببینیم؟»
آت: «چرا؟»
لیام: «می‌خوام یه روز بدون دعوا و دردسر باهات حرف بزنم. قول می‌دم این بار کسی رو یقه نگیرم! 😂»
با خنده جواب دادم:
آت: «اگه منظورت آقای کیم تهیونگه، این قول رو باید از خودش هم بگیری! 😂»
گوشی رو کنار گذاشتم و چراغ رو خاموش کردم.
نمی‌دونستم چند کیلومتر اون‌طرف‌تر، دو نفری که هر کدوم بخشی از زندگی من بودن، دشمن‌های قسم‌خورده‌ی همدیگه‌ان.
و من؟
من هنوز فکر می‌کردم بزرگ‌ترین مشکل زندگی‌ام، قلبی‌ه که بعد از هشت سال دوباره با دیدن یک نفر به هم ریخته بود...
ویو تهیونگ | صبح روز بعد
ـ رئیس! یه مشکل داریم!
با صدای کوک از پشت میزم بلند شدم.
تهیونگ:
ـ چی شده؟
کوک گوشی رو جلوم گرفت.
کوک:
ـ لیام دیشب یه حرکت زده. افرادش دارن وارد محدوده‌ی ما می‌شن.
لبخند سردی روی لبم نشست.
نظرتون
#پشت_نگاه_سردت#رمان_عاشقانه#رمان_احساسی#رمان_ایرانی#داستان_عاشقانه#رمان_جدید#عشق_و_نفرت#تهیونگ
ویو تهیونگ | ساعت ۱۰ شب
با عصبانیت وارد دفتر شدم و کلید ماشین رو روی میز انداختم.
جونگ‌کوک روی مبل لم داده بود و غذا می‌خورد؛ انگار نه انگار که من از شدت عصبانیت داشتم دیوارها رو می‌خوردم! 😐😂
کوک:
ـ خب، بالاخره از قرار عاشقانه‌تون برگشتی؟
با یه نگاه خیره بهش زل زدم.
تهیونگ:
ـ گوه نخور
کوک:
ـ وای، چه ترسناک! 😭
ـ فقط یه سؤال... هنوز عاشقشی؟
تهیونگ:
ـ جونگ‌کوک!
کوک:
ـ باشه بابا! عاشق نیستی، فقط اسمش که میاد فشار خونت می‌ره بالا! 😂
گوشیم رو برداشتم و شماره‌ای رو گرفتم.
تهیونگ:
ـ لیام رو پیدا کن. همین امشب.
لبخند کوک محو شد.
کوک:
ـ مطمئنی؟ اون آدمی نیست که بشه بی‌دردسر باهاش روبه‌رو شد.
تهیونگ با سردی نگاهم رو بهش دوختم.
تهیونگ:
ـ از کی تا حالا از دردسر فرار میکنم؟
ویو لیام | نیم ساعت بعد
درِ سالن با صدای بلندی باز شد.
لیام پشت میز نشسته بود و با دیدنم حتی زحمت بلند شدن هم به خودش نداد.
لیام:
ـ بالاخره خودت اومدی، کیم تهیونگ!
تهیونگ:
ـ زیادی مطمئنی که از دیدنت خوشحال می‌شم.
لیام لبخند کجی زد.
لیام:
ـ منم از دیدن تو خوشحال نیستم. ولی ظاهراً امشب هر دومون مجبوریم همدیگه رو تحمل کنیم.
چند ثانیه سکوت بینمون افتاد.
ما همدیگه رو از قبل می‌شناختیم؛ نه مثل دو دوست قدیمی، بلکه مثل دو دشمنی که سال‌ها بود منتظر فرصتی برای شکست دادن همدیگه بودن.
کیم تهیونگ و لیام؛ دو اسم که کنار هم فقط بوی جنگ می‌دادن. 🥀🔥
لیام از جاش بلند شد و دکمه‌ی کتش رو بست.
لیام:
ـ خب، بگو ببینم. اومدی درباره‌ی آت حرف بزنی یا بالاخره تصمیم گرفتی یه بار برای همیشه تکلیف دشمنیمون رو روشن کنیم؟
با شنیدن اسم آت، فکم منقبض شد.
تهیونگ:
ـ اسمش رو وارد بازی خودت نکن.
لیام:
ـ بازی خودم؟ 😂
ـ عجیبه! تو می‌دونی عاشق اتم و اتم مال خودم میکنم
یقه‌اش رو گرفتم و به طرف خودم کشیدم.
تهیونگ:
ـ یبار دیگه بگی فکتو میارم پایین
لیام دستم رو از یقه‌اش کنار زد.
لیام:
ـ نگران نباش آت دوستت ندارم
برای چند لحظه فقط به چشم‌هاش خیره شدم.
تهیونگ:
ـ خفه شو
لیام خندید؛ خنده‌ای که بیشتر از هر چیزی اعصابم رو خرد می‌کرد.
لیام:
ـ آت منو می‌شناسه و بیشتر دوست داره
یک قدم جلو رفتم.
تهیونگ:
ـ حرف دهنتو بفهم
لیام:
ـ و تو هنوز نفهمیدی که آت دیگه مال تو نیست
این بار مشت‌هام رو محکم گره کردم، اما قبل از اینکه چیزی بگم، صدای زنگ گوشی لیام بلند شد.
نگاهی به صفحه انداخت و تماس رو رد کرد.
بعد رو به من گفت:
لیام:
ـ یه چیز رو خوب گوش کن، کیم. من از تو نمی‌ترسم. نه امشب، نه هیچ‌وقت.
تهیونگ:
ـ خوبه. چون منم قرار نیست بهت فرصت بدم از اشتباهاتت پشیمون بشی.
از کنارش رد شدم و به سمت در رفتم.
اما درست قبل از خروج، ایستادم.
تهیونگ:
ـ یه چیز دیگه...
لیام:
ـ چیه؟
بدون اینکه برگردم، گفتم:
تهیونگ:
ـ اگه دوباره باعث ناراحتی آت بشی، این دشمنی دیگه فقط بین من و تو نمی‌مونه.
ویو آت | همان شب
روی تخت دراز کشیده بودم و به سقف نگاه می‌کردم.
هنوز حرف‌های تهیونگ توی کافه از ذهنم بیرون نمی‌رفتن.
«من هیچ‌وقت دست از دوست داشتنت نکشیدم.»
بالشم رو روی صورتم گذاشتم.
آت:
ـ آت، تو دیگه بیست‌وپنج سالته! چرا با یه جمله این‌طوری قاطی می‌کنی؟! 😭😂
گوشیم لرزید.
لیام: « خوبی؟»
لبخند کوچیکی زدم و جواب دادم.
آت: «آره. تو خوبی؟»
لیام: «خوبم. فقط یه چیزی... فردا وقت داری همدیگه رو ببینیم؟»
آت: «چرا؟»
لیام: «می‌خوام یه روز بدون دعوا و دردسر باهات حرف بزنم. قول می‌دم این بار کسی رو یقه نگیرم! 😂»
با خنده جواب دادم:
آت: «اگه منظورت آقای کیم تهیونگه، این قول رو باید از خودش هم بگیری! 😂»
گوشی رو کنار گذاشتم و چراغ رو خاموش کردم.
نمی‌دونستم چند کیلومتر اون‌طرف‌تر، دو نفری که هر کدوم بخشی از زندگی من بودن، دشمن‌های قسم‌خورده‌ی همدیگه‌ان.
و من؟
من هنوز فکر می‌کردم بزرگ‌ترین مشکل زندگی‌ام، قلبی‌ه که بعد از هشت سال دوباره با دیدن یک نفر به هم ریخته بود...
ویو تهیونگ | صبح روز بعد
ـ رئیس! یه مشکل داریم!
با صدای کوک از پشت میزم بلند شدم.
تهیونگ:
ـ چی شده؟
کوک گوشی رو جلوم گرفت.
کوک:
ـ لیام دیشب یه حرکت زده. افرادش دارن وارد محدوده‌ی ما می‌شن.
لبخند سردی روی لبم نشست.
نظرتون
#پشت_نگاه_سردت#رمان_عاشقانه#رمان_احساسی#رمان_ایرانی#داستان_عاشقانه#رمان_جدید#عشق_و_نفرت#تهیونگ
- ۴۱۹
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
