نفس هایم بہ شماࢪه مے افتند ،

نفس هایم بہ شماࢪه مے افتند ،
گویـے دࢪ آستانہ ِ سقوط از صخࢪه اے بلند ایستاده ام و دستانم مے لࢪزند ،
نہ از تࢪس ، بلڪہ از اشتیاقے مُبہم بࢪاے ࢪها شدں . ایں چہ نیࢪویے است ڪہ مࢪا بہ اعماق ِ ایں سیاهے مے ڪشاند؟
آیا ایں هماں خود ِ گمشده اے است ڪہ دࢪ اعماق ِ نا امیدے پنہاں شده است؟ دࢪ ایں ࢪقص ِ مࢪگ و زندگی ، هࢪ حࢪڪت ، اعتࢪافے است بہ شڪنندگے ِ وجود .
هࢪ چࢪخش تلاشے است بࢪاے یافتں ِ تعادل دࢪ جہانے ڪہ مُدام دࢪ حال ِ فࢪوپاشے است و مں ، قوے سیاهے که دࢪ آینہ خیࢪه شده ، مے دانم ڪہ ࢪستگاࢪے دࢪ تسلیم است...
باید خودم ࢪا به ایں جࢪیاں بسپاࢪم ، حتے اگࢪ بہ قیمت ِ نابودے ِ تمام ِ ࢪویاهایم تمام شود...
چࢪا ڪہ دࢪ ایں نا امنے ِ مطلق ، نوعے آࢪامش ِ عمیق نہفتہ است؟)
آࢪامش ِ ڪسے ڪہ دیگࢪ چیزے بࢪاے از دست دادں نداࢪد .
آࢪامش ِ ڪسے ڪہ مࢪگ ࢪا بہ آغوش مے ڪشد تا زندگے ࢪا دوباࢪه بیابد..
‌
-August¹⁸