‌

پیش از تو،
صورتگران -بسیار- از آمیزه‌ی برگ‌ها
آهوان برآوردند؛
یا در خطوطِ کوهپایه‌ای،
رمه‌ای که شُبان‌اش در کج و کوجِ ابر و ستیغِ کوه نهان است؛
یا به سیری و سادگی در جنگلِ پُرنگارِ مه‌آلود
گوزنی را گرسنه -که ماغ میکشد-.

تو خطوطِ شباهت را تصویر کن!
آه و آهن و آهکِ زنده، دود و دروغ و درد را؛
که خاموشی، تقوای ما نی‌ست....