...چون ناطقه ی ملائک بر سقف لاجورد!

خیاط روزگار به بالای هیچ مرد
پیراهنی ندوخت که آن را قبا نکرد

گل‌های رنگ‌رنگ که پیش تو نُقل‌هاست
تو می خوری از آن و رُخت می‌کنند زرد

خو با خدای کن که از این نقش‌های دیو
خواهی شدن به‌وقت اجل بی‌مراد فرد

پاها مکش دراز بر این خوش بساط خاک
کاین بستریست عاریه، می‌ترس از نَوَرد

منگر به گرد تن، بنگر در سوار روح
می‌جو سوار را به نظر در میان گَرد

خاموش کن ز حرف و سخن بی‌حروف گوی
چون ناطقهٔ ملائک بر سقف لاجورد

غزل ۸۶۹ دیوان شمسِ مولوی.
پیش‌نویس سال جدید زندگی، ان‌شاءالله.