وصال محض
گویند آخر که رسد ندایی از پسِ پرده برون زند؛
آیا هستم؟ آیا مانده ز من گوشی شنوا
که گوید لبیک، آنگاه که بانگ برآید؟
أَنَا الإِمَامُ القَائِمُ؛
وَمَا خَلَقْتُ الصَّوْتَ إِلَّا لِيَسْمَعَهُ مَنْ فِيهِ بَقِيَّةٌ مِنْ حَيَاةٍ.
آیا هستم سفینهی نجات را بشنوم؟
آیا مانده ز من گوشی که این ندا را دریابد؟
من ز خویش هراسانم؛
نه از پایانِ راه، از همین بودنِ خویش میترسم.
لَا تَخَفْ؛ فَإِنِّي أَعْلَمُ بِمَا فِي نَفْسِكَ مِنْ خَوْفٍ، وَأَنَا أَقْرَبُ إِلَيْكَ مِنْ حَبْلِ الوَرِيدِ.
گفتارِ من نیست با کردارم یکی؛
زبانم نامِ تو را میخواند و دستم در غبارِ خطا مانده است.
لَا يَحْزُنْكَ الفَرْقُ بَيْنَ القَوْلِ وَالعَمَلِ؛ فَإِنِّي أَنْظُرُ إِلَى عُمْقِ القَلْبِ، وَلَا أُحَاسِبُ عَلَى عِوَجِ الظَّرْفِ.
دامنِ من گشته آلوده به خصم؛
برخاسته ز دهانم نجاست.
اِغْسِلْ قَلْبَكَ بِالدَّمْعِ؛ فَإِنَّ دَمْعَ التَّائِبِ يَغْسِلُ مَا لَا يَغْسِلُهُ المَاءُ. اَلصِّدْقُ فِي الِاعْتِرَافِ يُنَقِّي مِنَ النَّجَاسَةِ أَكْثَرَ مِنَ
الطَّهَارَةِ الزَّائِفَةِ.
این را نمیگویم تا از بارِ کارهایم بگریزم؛
میگویم چون از بارِ آنها میلرزم.
گاه زندگی راه را بر من تنگ کرد و بیماری، دست و پای ارادهام را بست.
قَدْ عَلِمْتُ مَا أَضْجَعَكَ، وَمَا شَدَّدَ عَلَيْكَ سَبِيلَكَ؛
فَلَا تَحْمِلْ وِزْرَ مَا لَمْ تَخْتَرْهُ بِكَامِلِ اخْتِيَارِكَ؛ إِنَّمَا الحِسَابُ عَلَى مَا اسْتَطَعْتَ فِيهِ القِيَامَ.
میهراسم، نه از خشمِ تو؛
میهراسم از آن که باشم همان دشمنِ تو.
لَا تَخَفْ مِنْ غَضَبِي، بَلْ خَفْ مِنْ فِرَاقِي؛ فَإِنِّي لَا أُغْضِبُ مَنْ أَتَانِي مُنْكَسِرًا. وَمَنْ جَاءَ نَادِمًا لَا يُسَمَّى عَدُوًّا؛ فَإِنَّ كِبْرَ العَدُوِّ هُوَ مَا يَمْنَعُهُ، وَانْكِسَارُكَ هُوَ بَابُ الوِصَالِ.
اگر مرا در آن سپاه جایی نیست،
اگر از من جز غبارِ راه نمانده،
بگذار پالانِ خری باشم بر پشتِ مرکبی در رکابِ سربازت؛
گر باشم پستترین مقام، راضیم؛
فقط مرا در صفِ دشمنانت مگذار.
لَا تَعْرِفُ القِصَرَ مَقَامَ مَنْ سَجَدَ لِعِزَّتِي؛ فَإِنَّ أَدْنَى خَادِمٍ فِي شَرِيعَتِي أَعْلَى عِنْدِي مِنْ أَعْظَمِ مَلِكٍ بِلَا تَوَاضُعٍ.
وَمَنْ طَلَبَ أَدْنَى المَنَازِلِ رَغْبَةً فِي القُرْبِ، فَقَدْ بَلَغَ أَعْلَاهَا.
میدانم که نیستم زلال؛
آینهایام که غبارِ سالها بر آن نشسته است.
المَاءُ يَصْفُو بَعْدَ الكَدَرِ، وَرُوحُكَ تَصْفُو بِالتَّوْبَةِ؛ فَلَا تَيْأَسْ مِنْ صَفَاءِ الوُصُولِ.
من دعویِ پاکی ندارم؛
تنها دلی دارم هراسان که هنوز رو به سوی تو میتپد.
وَمَا خَلَقْتُ القَلْبَ لِيَكُونَ مَخْزَنًا لِلْخَوْفِ؛ بَلْ لِيَكُونَ مِحْرَابًا لِلتَّوَجُّهِ إِلَيَّ؛ فَمَا دَامَ يَخْفِقُ بِاسْمِي، فَهُوَ بَاقٍ عَلَى فِطْرَتِهِ.
آیا برای چنین دلی، در آستانِ تو جایی هست؟
آیا آنکه از خطای خویش میترسد هنوز میتواند بازگردد؟
من نه پیروزی میخواهم، نه نام؛
فقط میخواهم وقتی ندایت برمیخیزد،
مرا از دورترین غبارها هم در شمارِ دوستدارانِ خود بخوانی.
بَابِي لَا يُغْلَقُ فِي وَجْهِ مَنْ قَرَعَهُ نَادِمًا؛
وَمَنْ خَافَ خَطِيئَتَهُ، فَقَدْ بَرِئَ مِنْهَا قَبْلَ أَنْ يَسْتَغْفِرَ؛
وَمَنِ اسْتَغْفَرَ، فَهُوَ عِنْدِي مِنَ المُطَهَّرِينَ.
أنا واقفٌ بجانبک
من بایستادهام؛
نه به دعویِ پاکی، نه به شرمِ ناتوانی،
فقط به اندازهٔ یک نفس، کنارِ نامِ تو.
أَنَا وَاقِفٌ بِجَانِبِكَ مَا اسْتَقَمْتَ؛
فَإِنْ عَثَرْتَ فَلَا تَقُمْ بِخَجَلٍ، بَلْ قُمْ بِنِدَاءٍ؛
فَإِنَّ خَيْرَ خَطْوَةٍ تِلْكَ الَّتِي تَعُودُ إِلَيَّ.
انا الصمصام المنتقم یا سکینتی؛
ای شمشیرِ بران، بر من فرود نیا، بگذر؛
من از ان خوانده شدنت نمیخواهم؛ من از آن میخواهم که مرا بخوانی.
إِنَّ السَّيْفَ لَا يَضْرِبُ مَنْ أَنْكَسَرَ بَيْنَ يَدَيْهِ؛
وَإِنَّمَا يَضْرِبُ القَلْبَ الَّذِي مَا زَالَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ عَنْ طَاعَتِي.
آیا نوری هست تا بتابد بر من؟
آیا امیدی هست برای من؟
أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ نُورِي لَا يُشْرِقُ إِلَّا فِي عَتَمَةِ القُلُوبِ المُنْكَسِرَةِ؟
وَمَا جَعَلْتُ اليَأْسَ لِأُهْلِكَكَ، بَلْ لِأَكْسِرَ كِبْرَكَ فَتَعْتَمِدَ عَلَيَّ.
أَنَا النُّورُ لِمَنْ تَاهَ فِي ظُلُمَاتِ نَفْسِهِ، وَأَنَا الرَّجَاءُ لِمَنْ خَفِقَ قَلْبُهُ مِنَ الخَطِيئَةِ.لَا تَنْظُرْ إِلَى ظَلَامِ اللَّيْلِ، بَلِ انْظُرْ إِلَى نُورِ تَوْبَتِكَ؛ فَإِنَّهَا مِصْبَاحٌ أَضْرَمْتُهُ بِيَدِي فِي صَدْرِكَ.أَنَا وَاقِفٌ بِجَانِبِكَ.
آیا هستم؟ آیا مانده ز من گوشی شنوا
که گوید لبیک، آنگاه که بانگ برآید؟
أَنَا الإِمَامُ القَائِمُ؛
وَمَا خَلَقْتُ الصَّوْتَ إِلَّا لِيَسْمَعَهُ مَنْ فِيهِ بَقِيَّةٌ مِنْ حَيَاةٍ.
آیا هستم سفینهی نجات را بشنوم؟
آیا مانده ز من گوشی که این ندا را دریابد؟
من ز خویش هراسانم؛
نه از پایانِ راه، از همین بودنِ خویش میترسم.
لَا تَخَفْ؛ فَإِنِّي أَعْلَمُ بِمَا فِي نَفْسِكَ مِنْ خَوْفٍ، وَأَنَا أَقْرَبُ إِلَيْكَ مِنْ حَبْلِ الوَرِيدِ.
گفتارِ من نیست با کردارم یکی؛
زبانم نامِ تو را میخواند و دستم در غبارِ خطا مانده است.
لَا يَحْزُنْكَ الفَرْقُ بَيْنَ القَوْلِ وَالعَمَلِ؛ فَإِنِّي أَنْظُرُ إِلَى عُمْقِ القَلْبِ، وَلَا أُحَاسِبُ عَلَى عِوَجِ الظَّرْفِ.
دامنِ من گشته آلوده به خصم؛
برخاسته ز دهانم نجاست.
اِغْسِلْ قَلْبَكَ بِالدَّمْعِ؛ فَإِنَّ دَمْعَ التَّائِبِ يَغْسِلُ مَا لَا يَغْسِلُهُ المَاءُ. اَلصِّدْقُ فِي الِاعْتِرَافِ يُنَقِّي مِنَ النَّجَاسَةِ أَكْثَرَ مِنَ
الطَّهَارَةِ الزَّائِفَةِ.
این را نمیگویم تا از بارِ کارهایم بگریزم؛
میگویم چون از بارِ آنها میلرزم.
گاه زندگی راه را بر من تنگ کرد و بیماری، دست و پای ارادهام را بست.
قَدْ عَلِمْتُ مَا أَضْجَعَكَ، وَمَا شَدَّدَ عَلَيْكَ سَبِيلَكَ؛
فَلَا تَحْمِلْ وِزْرَ مَا لَمْ تَخْتَرْهُ بِكَامِلِ اخْتِيَارِكَ؛ إِنَّمَا الحِسَابُ عَلَى مَا اسْتَطَعْتَ فِيهِ القِيَامَ.
میهراسم، نه از خشمِ تو؛
میهراسم از آن که باشم همان دشمنِ تو.
لَا تَخَفْ مِنْ غَضَبِي، بَلْ خَفْ مِنْ فِرَاقِي؛ فَإِنِّي لَا أُغْضِبُ مَنْ أَتَانِي مُنْكَسِرًا. وَمَنْ جَاءَ نَادِمًا لَا يُسَمَّى عَدُوًّا؛ فَإِنَّ كِبْرَ العَدُوِّ هُوَ مَا يَمْنَعُهُ، وَانْكِسَارُكَ هُوَ بَابُ الوِصَالِ.
اگر مرا در آن سپاه جایی نیست،
اگر از من جز غبارِ راه نمانده،
بگذار پالانِ خری باشم بر پشتِ مرکبی در رکابِ سربازت؛
گر باشم پستترین مقام، راضیم؛
فقط مرا در صفِ دشمنانت مگذار.
لَا تَعْرِفُ القِصَرَ مَقَامَ مَنْ سَجَدَ لِعِزَّتِي؛ فَإِنَّ أَدْنَى خَادِمٍ فِي شَرِيعَتِي أَعْلَى عِنْدِي مِنْ أَعْظَمِ مَلِكٍ بِلَا تَوَاضُعٍ.
وَمَنْ طَلَبَ أَدْنَى المَنَازِلِ رَغْبَةً فِي القُرْبِ، فَقَدْ بَلَغَ أَعْلَاهَا.
میدانم که نیستم زلال؛
آینهایام که غبارِ سالها بر آن نشسته است.
المَاءُ يَصْفُو بَعْدَ الكَدَرِ، وَرُوحُكَ تَصْفُو بِالتَّوْبَةِ؛ فَلَا تَيْأَسْ مِنْ صَفَاءِ الوُصُولِ.
من دعویِ پاکی ندارم؛
تنها دلی دارم هراسان که هنوز رو به سوی تو میتپد.
وَمَا خَلَقْتُ القَلْبَ لِيَكُونَ مَخْزَنًا لِلْخَوْفِ؛ بَلْ لِيَكُونَ مِحْرَابًا لِلتَّوَجُّهِ إِلَيَّ؛ فَمَا دَامَ يَخْفِقُ بِاسْمِي، فَهُوَ بَاقٍ عَلَى فِطْرَتِهِ.
آیا برای چنین دلی، در آستانِ تو جایی هست؟
آیا آنکه از خطای خویش میترسد هنوز میتواند بازگردد؟
من نه پیروزی میخواهم، نه نام؛
فقط میخواهم وقتی ندایت برمیخیزد،
مرا از دورترین غبارها هم در شمارِ دوستدارانِ خود بخوانی.
بَابِي لَا يُغْلَقُ فِي وَجْهِ مَنْ قَرَعَهُ نَادِمًا؛
وَمَنْ خَافَ خَطِيئَتَهُ، فَقَدْ بَرِئَ مِنْهَا قَبْلَ أَنْ يَسْتَغْفِرَ؛
وَمَنِ اسْتَغْفَرَ، فَهُوَ عِنْدِي مِنَ المُطَهَّرِينَ.
أنا واقفٌ بجانبک
من بایستادهام؛
نه به دعویِ پاکی، نه به شرمِ ناتوانی،
فقط به اندازهٔ یک نفس، کنارِ نامِ تو.
أَنَا وَاقِفٌ بِجَانِبِكَ مَا اسْتَقَمْتَ؛
فَإِنْ عَثَرْتَ فَلَا تَقُمْ بِخَجَلٍ، بَلْ قُمْ بِنِدَاءٍ؛
فَإِنَّ خَيْرَ خَطْوَةٍ تِلْكَ الَّتِي تَعُودُ إِلَيَّ.
انا الصمصام المنتقم یا سکینتی؛
ای شمشیرِ بران، بر من فرود نیا، بگذر؛
من از ان خوانده شدنت نمیخواهم؛ من از آن میخواهم که مرا بخوانی.
إِنَّ السَّيْفَ لَا يَضْرِبُ مَنْ أَنْكَسَرَ بَيْنَ يَدَيْهِ؛
وَإِنَّمَا يَضْرِبُ القَلْبَ الَّذِي مَا زَالَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ عَنْ طَاعَتِي.
آیا نوری هست تا بتابد بر من؟
آیا امیدی هست برای من؟
أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ نُورِي لَا يُشْرِقُ إِلَّا فِي عَتَمَةِ القُلُوبِ المُنْكَسِرَةِ؟
وَمَا جَعَلْتُ اليَأْسَ لِأُهْلِكَكَ، بَلْ لِأَكْسِرَ كِبْرَكَ فَتَعْتَمِدَ عَلَيَّ.
أَنَا النُّورُ لِمَنْ تَاهَ فِي ظُلُمَاتِ نَفْسِهِ، وَأَنَا الرَّجَاءُ لِمَنْ خَفِقَ قَلْبُهُ مِنَ الخَطِيئَةِ.لَا تَنْظُرْ إِلَى ظَلَامِ اللَّيْلِ، بَلِ انْظُرْ إِلَى نُورِ تَوْبَتِكَ؛ فَإِنَّهَا مِصْبَاحٌ أَضْرَمْتُهُ بِيَدِي فِي صَدْرِكَ.أَنَا وَاقِفٌ بِجَانِبِكَ.
- ۱۸۷
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط