عسل؛ طلای مایع طبیعت

عسل؛ طلای مایع طبیعت

تصور می‌شود که برداشت عسل به عنوان غذا حداقل به ۱۵۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد، زمانی که انسان‌ها عسل را از کندوهای وحشی جمع‌آوری می‌کردند.

مصریان باستان از عسل به عنوان یک درمان طبیعی برای طیف وسیعی از بیماری‌ها استفاده می‌کردند. حتی امروزه، عسل به دلیل خواص ضد التهابی، آنتی‌اکسیدانی و ضد باکتریایی خود، اغلب به عنوان یک درمان طبیعی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اگرچه عسل شیرین است اما به دلیل ماهیت اسیدی آن دارای ترشی خاصی نیز هست. عسل معمولاً pH بین ۳.۲ تا ۴.۵ دارد به این معنی که در مقياس pH به عنوان یک اسید طبقه بندی می‌شود. این اسیدیته یکی از دلایلی است که عسل یک عامل ضد باکتری خوب است.

گذشته از قندها و اسیدها، عسل حاوی مواد مغذی دیگری مانند مواد معدنی آنتی اکسیدانها و ویتامین‌ها نیز هست. بسیاری از این مواد قبل از اینکه زنبورها شهد را به عسل تبدیل کنند در شهد وجود دارند به عنوان مثال، ویتامین‌های موجود در عسل از گرده گل سرچشمه می‌گیرند.

زنبورها در غدد بزاقی خود آنزیم‌هایی تولید می‌کنند که شهد را به عسل تبدیل می‌کنند. دو آنزیم اصلی هیدرولیتیک ساخته شده توسط زنبورها دیاستاز و اینورتاز نام دارند. هر دوی این مواد شیمیایی دارای خواص ضد میکروبی هستند و دلایل اصلی استفاده از عسل برای مبارزه با عفونت‌های میکروبی هستند.


#جانوران #بند_پایان #حشرات #زنبور #زنبور_عسل #عسل #مصر_باستان #طب_سنتی #آنتی_اکسیدان #آنتی_بیوتیک #حیوانات #جانورشناسی #علمی #دانستنیها