نقدی بر فیلم در آغوش درخت

در آغوش درخت به کارگردانیِ بابک خواجه‌پاشا پروانه‌ای است که بر گِردِ خانواده و هویت ایرانی می‌چرخد. فیلمی اُرگانیک که ذاتِ عشقی از جنس یک مادر و زنِ ایرانی را ترویج می‌دهد. سینمای ایران حداقل‌ترین خدمت را به خانواده‌ی ایرانی کرده است و در تاریخِ این سینما چُنین مدیوم و قاطبه‌ای را در سریال «وضعیت سفید» حمید نعمت الله می‌توان دید. سینمایی که در این یک دهه اَخیر تبدیل به رسانه‌ای برای اُپوزیسیون‌های داخلی با زیرلفظی حرف زدن (که دیگر امروز علناً نمونه‌ی آن را می‌توان در «تاسیان» پاکروان دید)، شده و در تغییرِ فرهنگِ نسلی می‌کوشد که در برابر بسیاری از حمله‌های رسانه‌های معاند، بی‌دفاع است. سینمایی که در «در آغوش درخت» از فرهنگِ ایرانی حرفل می‌زند، سینمای حرفه‌ای و آکادمیکی است. دوربین را می‌شناسد، به زیبایی و هنرمندانه موسیقیِ متن را بر مدیومِ تصویر سوار می‌کند و بازی‌های ستودنی و مثال زدنی‌ای در خود دارد. فیلمی که معرفی‌اش به اُسکار از سرِ این آکادمی هم زیاد بود و مشخص شد چرا این آکادمی به «جدایی نادر از سیمین» و «فروشنده» فرهادی جایزه داد و...
برای مطالعه‌ی متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.
https://longtake.ir/mag/?p=25741
برای مشاهده‌ی ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.
https://aparat.com/v/inep67o