سوره قیامه قاری رعد الکردی

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ [7]
وَخَسَفَ الْقَمَرُ [8]
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ [9]
يَقُولُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ [10]
كَلَّا لَا وَزَرَ [11]
إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ [12]
يُنَبَّأُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ [13]
بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ [14]
وَلَوْ أَلْقَى مَعَاذِيرَهُ [15]
روزى كه چشمها خيره شود، (7)
و ماه تیره شود، (۸)
و آفتاب و ماه در يك جاى گرد آيند. (9)
انسان در آن روز مى‌گويد: راه گريز كجاست؟ (10)
هرگز، پناهگاهى نيست. (11)
قرارگاه همه در اين روز نزد پروردگار توست. (12)
در اين روز آدمى را از هر چه پيشاپيش فرستاده و بعد از خويش گذاشته است خبر مى‌دهند. (13)
بلكه آدمى خويشتن خويش را نيك مى‌شناسد، (14)
هر چند به زبان عذرها آورد. (15)
#قران #تلاوت #رعد_الکردی #قیامه #الله