سرود ملی و نیمکت‌نشین‌ها
سرود ملی و نیمکت‌نشین‌ها
🔹نزدیک ۲۵۰ شب است که مردم در سرما و گرما در میدان جمع می‌شوند تا یک نماد را بالا نگه‌دارند: ایران.
🔹سه‌شنبه در ابتدای مراسم ختم حمید علیدوستی در ورزشگاه شهید شیرودی، سرود ایران پخش شد. دو ردیف از حاضران اما برخلاف بقیه از جایشان جُم نخوردند. آدم‌هایی به‌ظاهر از قشرهای مختلف که در یک چیز مشترک‌اند: نیمکت‌نشینی.
🔹علی دایی سال‌هاست دوران حرفه‌ایش در بازیکنی و سرمربیگری به پایان رسیده، او هرازگاهی با اظهارنظرهای سیاسی سعی می‌کند خودش را در کانون توجه نگه دارد. او همزمان چشمش را بر جنایت دانش‌آموزان میناب می‌بندد و در تبریک عیدش بدون اینکه خم به ابرو بیاورد «از پیروزی نور بر تاریکی» می‌گوید. او که سال‌ها با پیراهن تیم ملی ایران در زمین ایستاده و به‌خاطر استعداد بی‌نظیرش رشد کرده، حالا نشسته است.
🔹جعفر پناهی، عزیزدردانه فستیوال‌های خارجی، همانی که بارها رسانه‌های خارجی از در خطر بودن جانش نوشته‌اند، بدون مشکل، او هم گوش‌هایش را بسته.
🔹عادل فردوسی‌پور، مجری برنامه اینترنتی 360 که اسپانسرهای دولتی به اداره سایتش کمک می‌کنند هم خودش را با همبازی سابق حمید علیدوستی سرگرم کرده. او پس از رفتن از صداوسیما مخاطبانش با افت بسیاری روبه‌رو شد. برخی می‌گویند او حتی مانع بلندشدن سنجری، بازیکن پیشین هما می‌شود. درست همان‌طور که پیش‌تر هم شائبه بوسیدن دست وزیر ارشاد پس از فیلترشدن سایتش منتشر شده بود. البته در هر دو فیلم قصد واقعی او مشخص نیست.
🔹از همه عجیب‌تر اما فرزین دبیری است. عضو فعلی هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال که در کنار علی دایی نشسته. او در مصاحبه‌ای مدعی شده که صدای سرود را نشنیده. فردی که گفته می‌شود نسبتش با شهرام دبیری، معاون پیشین رئیس‌جمهور و از مسافران قطب جنوب در حضورش در فدراسیون بی‌تاثیر نبوده. یک مقام رسمی «فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران». همگی نشستن را بر ایستادن ترجیح دادند.
🔹یک سال است ایرانیان برابر دو دشمن شجاعانه ایستاده‌اند. عده معدودی اما بیرون گود نشسته‌اند. گروهی که افتخاری نصیبشان نمی‌شود و هنرنمایی حاضرین در میدان را نظاره می‌کنند. نیمکت‌نشین‌هایی که از قافله عقب مانده‌اند و به تاریخ پیوسته‌اند.
🔹نزدیک ۲۵۰ شب است که مردم در سرما و گرما در میدان جمع می‌شوند تا یک نماد را بالا نگه‌دارند: ایران.
🔹سه‌شنبه در ابتدای مراسم ختم حمید علیدوستی در ورزشگاه شهید شیرودی، سرود ایران پخش شد. دو ردیف از حاضران اما برخلاف بقیه از جایشان جُم نخوردند. آدم‌هایی به‌ظاهر از قشرهای مختلف که در یک چیز مشترک‌اند: نیمکت‌نشینی.
🔹علی دایی سال‌هاست دوران حرفه‌ایش در بازیکنی و سرمربیگری به پایان رسیده، او هرازگاهی با اظهارنظرهای سیاسی سعی می‌کند خودش را در کانون توجه نگه دارد. او همزمان چشمش را بر جنایت دانش‌آموزان میناب می‌بندد و در تبریک عیدش بدون اینکه خم به ابرو بیاورد «از پیروزی نور بر تاریکی» می‌گوید. او که سال‌ها با پیراهن تیم ملی ایران در زمین ایستاده و به‌خاطر استعداد بی‌نظیرش رشد کرده، حالا نشسته است.
🔹جعفر پناهی، عزیزدردانه فستیوال‌های خارجی، همانی که بارها رسانه‌های خارجی از در خطر بودن جانش نوشته‌اند، بدون مشکل، او هم گوش‌هایش را بسته.
🔹عادل فردوسی‌پور، مجری برنامه اینترنتی 360 که اسپانسرهای دولتی به اداره سایتش کمک می‌کنند هم خودش را با همبازی سابق حمید علیدوستی سرگرم کرده. او پس از رفتن از صداوسیما مخاطبانش با افت بسیاری روبه‌رو شد. برخی می‌گویند او حتی مانع بلندشدن سنجری، بازیکن پیشین هما می‌شود. درست همان‌طور که پیش‌تر هم شائبه بوسیدن دست وزیر ارشاد پس از فیلترشدن سایتش منتشر شده بود. البته در هر دو فیلم قصد واقعی او مشخص نیست.
🔹از همه عجیب‌تر اما فرزین دبیری است. عضو فعلی هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال که در کنار علی دایی نشسته. او در مصاحبه‌ای مدعی شده که صدای سرود را نشنیده. فردی که گفته می‌شود نسبتش با شهرام دبیری، معاون پیشین رئیس‌جمهور و از مسافران قطب جنوب در حضورش در فدراسیون بی‌تاثیر نبوده. یک مقام رسمی «فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران». همگی نشستن را بر ایستادن ترجیح دادند.
🔹یک سال است ایرانیان برابر دو دشمن شجاعانه ایستاده‌اند. عده معدودی اما بیرون گود نشسته‌اند. گروهی که افتخاری نصیبشان نمی‌شود و هنرنمایی حاضرین در میدان را نظاره می‌کنند. نیمکت‌نشین‌هایی که از قافله عقب مانده‌اند و به تاریخ پیوسته‌اند.
- ۴۲۶
- ۱۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
