𓂃ִ͜.❀ ִֶָ𓆩🪔🌙𓆪𓂃ʚଓ͜𓂃

𓂃ִ͜.❀ ִֶָ𓆩🪔🌙𓆪𓂃ʚଓ͜𓂃
اونجا که شهریار میگه:
که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی به پیام آشنائی بنوازد آشنا را»
ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا