کمکم کن کمکم کن . . .

کمکم کن ، کمکم کن نذار اینجا بمونم تا بپوسم کمکم کن ، کمکم کن نذار اینجا لب مرگ و ببوسم
کمکم کن ، کمکم کن عشق نفرینی بی پروایی می خواد ماهی چشمه ی کهنه هوای تازه ی دریایی می خواد
دل من دریاییه چشمه زندونه برام چکه چکه های آب مرثیه خونه برام
تو رگهام به جای خون شعر سُرخ رفتنه تن به موندن نمیدم موندنم مرگ منه

عاشق ام مثلِ مسافرها عاشقم عاشقِ رسیدن به انتها عاشق بوی غریبانه ی کوچ تو سپیده ی غریب جاده ها
من پُر از وسوسه های رفتنم رفتن و رسیدن و تازه شدن
توی یک سپیده ی طوسی سرد مَسخ یک عشق پُر آوازه شدن

کمکم کن ، کمکم کن نذار این گمشده از پا در بیاد کمکم کن ، کمکم کن خرمن رخوت من شعله می خواد
کمکم کن ، کمکم کن من و تو باید به فردا برسیم چشمه کوچیکه برامون ما باید بریم به دریا برسیم
دل ما دریاییه چشمه زندونمونه چکه چکه های آب مرثیه خونمونه
تو رگ بودن ما شعر سُرخ رفتنه کمکم کن که دیگه وقت راهی شدنه
کمکم کن ، کمکم کن ، کمکم کن ، کمکم کن