آدمیزاد فقط یه زمانی میتونه فکر کنه که میشه خوشبخت شه اون

آدمیزاد فقط یه زمانی میتونه فکر کنه که میشه خوشبخت شه اونم وقتی که کسی به دلش نشسته...
این همه روز و شب و ماه و سال میاد میره
اما فقط یه باره که حس میکنه حسش اشتباه نیست...
همون وقت همه چیز بهم میریزه و همه چی رو آماده میکنه تا بتونه بدستش بیاره!
اگه نشد،اگه نشه
بقیه عمرش فقط با چشمی که ترسیده و فکری که بی خیال نمیشه زندگی میکنه...
لنگ این می مونه که اونم دوستش داشته یا یه روز بهش فکر میکنه یا نه...
اینجا هر چیم سرش بیاد چیزی نمیگه چون میدونه
خودش خواسته با تمام وجود پای چیزی بمونه که نیست چون نخواسته...

هزار راه نرفته و هزار سوال بی جواب
همیشه توی ذهن عاشق باقی میمونه
جای زخم هاهم به مرور خوب میشه
اما تاحالا کسی نگفته،
آدم درمونده با جای خالی کسی که هیچ وقت پر نمیشه،باید چیکار کنه....