هو

هو
إلهي، ومع أن وجهي مسودٌّ [بالخطيئة] ومملوءٌ بالخزي — إذ أحمل على عاتقي ثقل ذنوبي — إلا أنني لا أزال أملكك، وأنا أحبك.
الهی، اگرچه رویم از گناه سیاه شده و سرشار از شرمساری‌ام چرا که بارِ نافرمانی‌هایم را بر دوش می‌کشم با این حال تو را دارم و دوستت دارم.
O God, even though my face has turned black with sin and I am filled with shame—bearing the heavy burden of my acts of disobedience—I still have You, and I love You.
(کتاب الهی نامه میرزا علی کارگر ساروی جلد ۱۰۲فراز ۱۱۶)