🇻🇳🔴🇺🇸 روایت دیدنی از نبرد ویتنام و آمریکا -

🇻🇳🔴🇺🇸 روایت دیدنی از نبرد ویتنام و آمریکا -
وقتی آمریکا تصمیم گرفت با انقلابیون ویتنامی برای آتش‌بس گفت‌وگو کند، از آنان خواست هیأتی به پاریس بفرستند. در آن زمان، رزمندگان ویتنامی ضربات سنگینی بر ارتش آمریکا وارد کرده بودند و در کوه و جنگل زندگی سختی را پشت سر می‌گذاشتند

هیأت ویتنامی چهار نفره بود؛ دو زن و دو مرد. آمریکایی‌ها برای پذیرایی از آنان بهترین هتل‌های پاریس را تدارک دیدند و همه‌ی امکانات رفاهی را فراهم کردند. اما وقتی هیأت در فرودگاه پاریس فرود آمد، با شگفتی همراهان آمریکایی روبه‌رو شد: آنان سوار ماشین‌های لوکس نشدند و اعلام کردند که در خانه‌ی یک دانشجوی ویتنامی ساکن حومه شهر اقامت خواهند داشت.
نماینده آمریکا با تعجب پرسید: «ما برای شما هتل باشکوهی آماده کرده‌ایم، چرا نمی‌پذیرید؟»
رئیس هیأت پاسخ داد:

«ما سال‌ها در دل کوه‌ها خوابیدیم، بر سنگ‌ها استراحت کردیم و با گیاهان وحشی زنده ماندیم. اگر اکنون به زندگی پرزرق و برق دل ببندیم، بیم آن داریم که وجدان‌مان تغییر کند. بگذارید همان‌گونه بمانیم که بودیم.»
آنان در خانه‌ی دانشجو اقامت کردند و همان گفت‌وگوها سرانجام به پایان کامل اشغال آمریکا انجامید. حتی هنگام دیدار رسمی، وقتی

نماینده آمریکایی برای دست دادن پیش آمد، ویتنامی‌ها دست ندادند و گفتند: «ما هنوز دشمنیم؛ مردم ما اجازه نداده‌اند با شما دست بدهیم. کسی که وجدانش را بفروشد، وطنش را نیز می‌فروشد.»

سال‌ها بعد، ژنرال وو نگوین جیاب، فرمانده نامدار ویتنامی، در دهه هفتاد میلادی به یکی از پایتخت‌های عربی رفت؛ جایی که رهبران سازمان‌های فلسطینی در آن زندگی می‌کردند. او با ناباوری دید که آنان در ناز و نعمت به سر می‌برند: ماشین‌های آلمانی، سیگارهای کوبایی، دریسی‌های ایتالیایی و عطرهای فرانسوی.
ژنرال جیاب بی‌درنگ گفت:
«شورش شما هرگز پیروز نخواهد شد.»
وقتی علت را پرسیدند، پاسخ داد:
«زیرا انقلاب و ثروت با هم جمع نمی‌شوند.
شورشی که آگاهی نداشته باشد، به خشونت کور بدل می‌شود؛ و شورشی که بر سفره‌ی زر و زور بنشیند، رهبرانش دزد می‌شوند

هر که دم از انقلاب بزند اما در کاخ‌ها و خانه‌های مجلل زندگی کند، غذاهای لذیذ بخورد و در حالی که مردمش در اردوگاه‌ها محتاج کمک جهانی‌ باشند، ولی آنها در رفاه باشند، حقیقتاً قصد پیروزی ندارند.
و انقلابی که رهبرانش به پیروزی نیندیشند، هرگز به سرانجام نمی‌رسد.»
این روایت، یادآور آن است که پایداریِ وجدان و سادگیِ زیست، ستون‌های واقعی هر مبارزه‌ی آزادی‌خواهانه‌اند.


🌹تقدیم به همه آنانیکه وطن خود را نفروخته‌اند