بعضی وقت‌ها، چنان آشوبی در وجودمان به پا می‌شود که هیچ‌چی

بعضی وقت‌ها، چنان آشوبی در وجودمان به پا می‌شود که هیچ‌چیز نمی‌تواند جای خالیِ آرامش را در دلمان پُر کند؛ تنها نام و یاد خداست که می‌تواند مرهمی بر دل‌های خسته‌مان باشد.

خداوند چه زیبا به ما یادآوری می‌کند: «إِنِّي أَنَا رَبُّكَ»؛ من پروردگار تو هستم.

مگر می‌شود خدایی که ما را آفریده، از حالِ دل و رنج‌های پنهانمان بی‌خبر باشد؟

پس نگران فردایمان نباشیم؛ خدای دیروزمان، خدای امروزمان است و فردایمان نیز در پناهِ لطف اوست.

ما نخستین بار است که بندگی می‌کنیم، اما او از ازل خدا بوده و تا ابد خدای ماست...

به او اعتماد کنیم؛ که زیباترین آرامش، زمانی در قلبمان جوانه می‌زند که سرنوشت خود را به دستان مهربانش بسپاریم.

و چه دلنشین است وقتی با یاد او، اندوهِ امروز را به آرامش می‌سپاریم و با لبخندی از جنسِ امید، فردایمان را آغاز می‌کنیم...

الهی، به امید تو؛ که جز تو پناهی برای دل‌های خسته نیست.




.