برخلاف تصور رایج، یک موشک بالستیک قرار نیست تمام مسیر تا

برخلاف تصور رایج، یک موشک بالستیک قرار نیست تمام مسیر تا هدف را با موتور روشن طی کند. بخش مهمی از پرواز آن پس از خاموش‌شدن موتور و در قالب یک مسیر بالستیک انجام می‌شود؛ مسیری که بیش از هر چیز تحت تأثیر گرانش و سرعت اولیه قرار دارد ، به همین دلیل به آن بالستیک می‌گویند.

موشک‌های بالستیک از نظر برد به چند دسته تقسیم می‌شوند؛ از موشک‌های کوتاه‌برد گرفته تا موشک‌های قاره‌پیما که می‌توانند هزاران کیلومتر را طی کنند.

یکی از ویژگی‌های مهم این موشک‌ها، قابلیت حمل محموله‌های مختلف است. برخی از آن‌ها برای حمل کلاهک‌های متعارف و برخی دیگر برای حمل کلاهک هسته‌ای طراحی شده‌اند.

فناوری موشک‌های بالستیک از دهه‌های میانی قرن بیستم به‌سرعت توسعه پیدا کرد و امروزه یکی از پیچیده‌ترین حوزه‌های مهندسی هوافضا محسوب می‌شود.

اما سؤال جالب اینجاست:
چطور می‌توان موشکی را که بخش زیادی از مسیرش بدون موتور حرکت می‌کند، با دقت به هدف رساند؟

با هدایت و ناوبری بسیار دقیق در طول پرواز، تعیین مسیر مناسب و کنترل جهت حرکت کلاهک در مراحل مختلف، تا در نهایت در زمان و موقعیت محاسبه‌شده وارد جو شود و به محدوده هدف برسد.

موشک‌های بالستیک برای ناوبری لزومی به جی‌پی‌اس ندارند. روش اصلی معمولاً ناوبری اینرسی است.

در این سامانه، ژیروسکوپ‌ها و شتاب‌سنج‌ها حرکت و تغییر جهت موشک را اندازه‌گیری می‌کنند و یک رایانه، موقعیت و سرعت آن را از روی این داده‌ها محاسبه می‌کند.