هرکه در خلوت شب از همه بیدارتر است

هرکه در خلوت شب از همه بیدارتر است
دلش از زخم زبان خسته و تب دارتر است
.
.
.

مثل گیسوی که باد آن را پریشان می کند
هر دلی را روزگاری عشق ویران می کند
ناگهان می آید و در سینه میلرزد دلم
هرچه جز یاد تورا با خاک یکسان میکند


عاشقان در زندگی دنبال مرهم نیستند
درد بی درمانشان را مرگ درمان می کند